ารมีเสือ* “รู้ไหมว่าใครให้บัตรเชิญนี้กับเรา? ถ้าบอกไปตกใจตา……”ยังไม่ทันได้พูดคำว่า “ตาย” ออกมา ก็โดนอวิ๋นตั่วพูดแทรกเสียก่อน“คุณวางใจเถอะค่ะ บัตรนี้เป็นของจริงแน่นอน”“มันก็เป็นของจริงนั่นแหละ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าคุณเอามันมาได้ยังไง?”ร.ป.ภ.พูด“ขอแค่บัตรเชิญนี้เป็นของจริงก็พอแล้ว คงไม่ใช่ว่ารับบัตร แต่ไม่รับคนหรอกใช่ไหม? คุณไม่ต้องสนใจหรอกว่าทำไมผมได้บัตรมา ผมไม่ได้ขโมยมาแล้วกัน!” ความโกรธของกู่เลี่ยงใกล้จะปะทุความเจ้าอารมณ์ของกู่เลี่ยงทำให้ร.ป.ภ.ไม่พอใจเป็นอย่างมาก จึงกลอกตามองแล้วพูดว่า “คุณพูดจาไม่มีนํ้าหนัก ในนั้นมีแต่บุคคลสำคัญในวงการบันเทิงทั้งนั้น ถ้าผมปล่อยคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป แล้วถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ผมก็ตกงานน่ะสิ!”“จิตใจที่มีความรับผิดชอบของคุณควรค่าแก่การชื่นชมมาก โปรดวางใจได้เลยค่ะ บัตรเชิญนี้เราได้มาอย่างถูกต้องแน่นอน” อวิ๋นตั่วแสดงเหตุผล“ถ้าอย่างนั้น พวกคุณทำงานอะไร? เป็นญาติของผอ.คนไหน?”“เราเป็นนักข่าวค่ะ”“นักข่าวไม่ได้เข้าประตูนี้ จะว่าไปตอนนี้ควรจะถ่ายรูปอยู่ข้างพรมแดงไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงมาที่นี่ได้?”“ฉันเห็นคนเข้ามาจะใกล้จะหมดแล้ว ก็อยากจะมาถ่ายในงานค่ะ”ร.ป.ภ.มองทั้งสองด้วยความเห็นอกเห็นใจ แล้วพูดขึ้นว่า “เพิ่งทำอาชีพนี้สินะ? ดูก็รู้ว่าพวกคุณเป็นมือใหม่ ช่วงท้ายๆ ของพรมแดงน่ะ คนดังจะยิ่งออกมาเยอะ เขาเรียกว่าการรั้งท้าย แค่นี้ยังไม่รู้เลย ไม่ละอายใจที่มาเป็นนัก
