อวิ๋นตั่วขมวดคิ้ว มองจ้าวเมิ่งอิ่งด้วยความเห็นใจ “ไม่แปลกใจที่หลิวอวี่เจ๋อจะไม่ชอบคุณ ถ้าคุณเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวแบบนี้ ทั้งชีวิตนี้คงหมดหวังแล้วล่ะ! ฉันเห็นแก่ความตั้งใจจริงที่คุณมีต่อเขา ฉันขอแนะนำหน่อยแล้วกันนะ ถ้าคุณรักเขาจริงๆ อย่าเอะอะก็เอาเรื่องเงินกับความรักมาผูกรวมกันแบบนั้นจะยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ ยังมาบอกว่าเป็นความร่วมมือที่แข็งแกร่งอีกคุณกำลังหาแฟน หรือหาพาร์ทเนอร์ร่วมธุรกิจกันแน่คะ?”อวิ๋นตั่วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายหลัง ลุกขึ้นกำลังจะออกไป พอเดินถึงข้างตัวจ้าวเมิ่งอิ่ง เธอก็หยุดก้าวเท้าแล้วยิ้ม “อ้อใช่สิ ขอแนะนำอย่างเป็นมิตรนะ เขาไม่ชอบดื่มกาแฟ เขาชอบดื่มชาเขียว ลาก่อนค่ะ ขอให้คุณทำสำเร็จไวๆ นะคะ!”จ้าวเมิ่งอิ่งจินตนาการถึงอวิ๋นตั่วไว้ต่างๆ นานา แต่ไม่ได้คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ เธอนึกว่าอวิ๋นตั่วที่รอดพ้นความลำบากมาได้จะเป็นคนมองตัวเองต้อยตํ่า แค่โจมตีเบาๆ ก็พังทลายลงได้ แต่ปรากฏว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย จ้าวเมิ่งอิ่งนึกว่าอวิ๋นตั่วจะแสร้งตีหน้าซื่อ ไม่สนใจอะไร แต่สายตากลับเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เดินผ่านเธอไปอย่างหยิ่งยโสแบบนี้ เหลือทิ้งไว้เพียงความโกรธที่อธิบายไม่ได้ ความรู้สึกขายหน้าที่สะบัดไม่ออกให้กับเธอเมื่อกลับถึงสำนักพิมพ์ พึ่งจะนั่งลง กู่เลี่ยงก็หันมาถามว่า “ได้ยินว่ามีข่าวใหญ่ บอกหน่อยสิ”“ข่าวใหญ่อะไรล่ะ ก็แค่เศรษฐีที่ไม่มีอะไรทำ ถ่อมาเล่นละคร ‘ตำนานเจินฮวน’ กับฉันที่
