ขึ้นมา “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ หลิวอวี่เจ๋อปฏิเสธคุณ คุณก็เลยหมดหนทาง จึงทำได้แค่มาหาฉันที่นี่เพื่อแสดงความมีตัวตน แต่ว่าคุณจ้าวคะคุณเข้าใจสาเหตุผิดไปหรือเปล่า เรื่องของคุณกับหลิวอวี่เจ๋อเกี่ยวอะไรกับฉันคะ? คุณชอบเขา จีบเขา ที่เขาไม่ยอมรับคุณมันก็ขึ้นอยู่กับเขา คุณถ่อมาหาฉันที่นี่ ประเมินค่าฉันให้ตํ่าลง ทำให้ตัวเองดูสูงส่งขึ้น ทำแบบนั้นแล้วเขาจะยอมรับคุณเหรอคะ? ถ้าคุณมีความสามารถก็พาเขามาที่นี่สิ แล้วพูดแบบเมื่อครู่นี้อีกรอบ ดูสิว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไง! แล้วก็เช่นเดียวกัน เรื่องของฉันกับเขา เกี่ยวอะไรกับคุณคะ? จะเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะมาตัดสินใจ ถ้าฉันกับหลิวอวี่เจ๋อรู้สึกว่าเราเหมาะกัน ต่อให้คนทั้งโลกนี้บอกว่าเราไม่เหมาะ นั่นมันก็เป็นแค่ความอิจฉาริษยาเท่านั้นแหละค่ะ!”“ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้! ” จ้าวเมิ่งอิ่งมองอวิ๋นตั่วอย่างดูถูก “ถ้าคุณรักใครสักคน คุณจะไม่คำนึงถึงการงานกับอนาคตของเขาเชียวเหรอ? ถ้าคุณอยู่กับเขา ก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย กลับลากเขาไปลำบากด้วยซํ้า แต่ฉันไม่ใช่แบบนั้น ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อ การที่พวกเราอยู่ด้วยกัน ถือเป็นการรวมตัวที่แข็งแกร่ง”
