หมาล่าทั่งสองถ้วยถูกยกมาวาง ควันร้อนแผ่กระจาย “รีบกินสิ หมาล่าทั่งต้องกินตอนทั้งเผ็ดทั้งร้อน เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย” อวิ๋นตั่วกระตุ้นเทียนอี้เทียนอี้จับมืออวิ๋นตั่วไว้ทันที “ให้ฉันดูแลเธอเถอะอวิ๋นตั่ว”เธอดึงมือของตัวเองออกพร้อมรอยยิ้ม “นายนี่ตลกจริงๆ ฉันมีมือมีเท้าทำไมต้องให้นายมาดูแลด้วย แต่ถ้านายยอมช่วยอะไรฉันสักอย่าง ฉันก็จะยอมรับไว้ด้วยความยินดี”“ว่ามาได้เลย เธอมีอะไรให้ช่วย?”“นายรู้จักดาราเยอะใช่ไหม? มีข้อมูลเด็ดๆ อะไรบ้างไหม?”“สำหรับเธอ ฉันมีค่าแค่นี้เองเหรอ?” เทียนอี้ผิดหวัง“ก็ต้องยังมีความรักความห่วงใยอย่างเพื่อนร่วมชั้นอยู่แน่ล่ะ” อวิ๋นตั่วกินผักเข้าไปแล้วรู้สึกว่ายังไม่เผ็ดพอ ก็เลยเทนํ้าพริกลงไปอีกหน่อย “กินสิอย่าให้เสียเปล่า”อวิ๋นตั่วไม่ได้สนใจเรื่องที่เทียนอี้กำลังพูด หรือจะบอกว่าเทียนอี้ไม่ได้อยู่ในเรื่องที่อวิ๋นตั่วสนใจเลย แต่ยังไงมันก็ความหมายเดียวกันนั่นแหละ“อวิ๋นตั่ว เธอน่าจะรู้ว่าฉันไม่ได้คิดกับเธอแบบเพื่อน”“ฉันได้ยินมาว่านํ้าซุปของหมาล่าทั่งเป็นพวกผลิตภัณฑ์เคมี ไม่รู้ว่าใช่เรื่องจริงหรือเปล่า?”“เธอควรรู้ไว้ว่าฉันรักเธอ”“ถ้านายกลัวว่ากินแล้วป่วย งั้นฉันจะกินล่ะนะอย่างฉันน่ะมีภูมิต้านทานแล้ว กินๆ ไปก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่นายน่ะไม่เหมือนกัน กินไปอาจจะท้องเสียได้ง่ายๆ”“ทำไมหลายปีมานี้เธอไม่เคยมาหาฉันเลย?”“ครั้งแรกที่ฉันกินหมาล่าทั่งกับอวี่เจ๋อก็ท้องเสียเหมือนกัน กลับ
