ล็ดลับนี่ การ์ดเชิญวีไอพีใบนี้เป็นเขาหรือเปล่าที่ให้เธอ?”อวิ๋นตั่วมองลงไปทางหน้าต่าง เห็นเทียนอี้กำลังโบกมือให้เธออยู่กู่เลี่ยงพึมพำอยู่ข้างหลังอวิ๋นตั่ว “หยูเทียนอี้ เขาถ่อมาที่นี่ทำไม?”“ไม่ต้องห่วง ไม่แน่เขาอาจจะได้แฟนเป็นดาราอีกแล้วก็ได้ ฉันไปขุดข้อมูลหน่อยนะ”อวิ๋นตั่วหยิบกระเป๋า แล้ววิ่งลงตึกไปด้วยความคึกคักพอเทียนอี้เห็นเธอก็ยิ้มกว้าง “ฉันกังวลว่าเธอจะไม่อยากพบฉัน”“ทำไมฉันจะไม่อยากพบนายล่ะ?” อวิ๋นตั่วมองเทียนอี้ ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเทียนอี้คลายกังวลลง ท่าทางอวิ๋นตั่วจะไม่รู้เลยว่าเมื่อห้าปีก่อนพ่อเขาวางกับดักทำให้บ้านเธอล้มละลาย เขาพยายามอยู่นานเพื่อมาพบอวิ๋นตั่วกลัวว่าเธอจะรู้ความจริงแล้วเกลียดพ่อเขา และกลัวว่าถ้าเข้าใกล้มากไป จะทำให้อวิ๋นตั่วรู้สาเหตุของความเจ็บปวดทรมานในอดีต และทำให้พวกเขาเป็นศัตรูกันด้วยซํ้า แต่ทำอย่างไรก็ควบคุมความรู้สึกที่อยากพบหน้าไม่ได้ แม้จะกังวลแต่ก็ยังมา พอถึงใต้ตึกก็ไม่กล้าขึ้นไป เดินไปเดินมาอยู่ข้างล่าง“นายมาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?” อวิ๋นตั่วถาม“เธอมีเวลาหรือเปล่า ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอ”อวิ๋นตั่วมองนาฬิกาแล้วตอบว่า “ได้สิ ยังไงก็เป็นเวลาทานข้าว ไปกัน”อวิ๋นตั่วพาเทียนอี้ไปร้านซุปหมาล่าแห่งหนึ่ง หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดโต๊ะ แล้วพูดกับเทียนอี้ว่า “สะอาดหรือยัง นั่งได้ไม่ต้องกังวล”เทียนอี้นั่งลง มองอวิ๋นตั่วด้วยความรักและสงสาร “เธอกินนี่ทั้งวันเลยเหรอ?”“
