เช้าตรู่วันถัดมา อวิ๋นตั่วเพิ่งจะตื่นนอนก็ได้ยินเสียงรถยนต์ตรงประตูบ้านเธอจึงวิ่งออกมาดูก็เห็นว่าเป็นรถของอวี่เจ๋อ เธอแปลกใจว่าเขามาทำอะไรเช้าขนาดนี้?“คุณมาทำไมอีก?” พอพูดแบบนี้ก็รู้สึกไม่ค่อยมีมารยาท ลังเลว่าควรจะพูดเสริมอย่างไร “เช้าขนาดนี้ คุณมาทำอะไรคะ?”แล้วก็พบว่าประโยคหลังไม่ได้ดีไปกว่าประโยคหน้าสักเท่าไหร่นัก“ทานข้าวเช้าหรือยัง? พี่เอาเต้าฮวยกับปาท่องโก๋มาให้ ซื้อจากร้านของกินใกล้ๆ ร้านเสื้อผ้าอวี่ซีน่ะ รสชาติไม่เลวเลยนะ” อวี่เจ๋อถามอวี่เจ๋อเข้ามาในบ้าน วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วหยิบเต้าฮวยกับปาท่องโก๋ชิ้นหนึ่งให้อวิ๋นตั่ว “รีบทานตอนร้อนๆ พอเย็นแล้วจะไม่อร่อย”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าเธอจำเป็นต้องยํ้ากับเขาสักหน่อย “นี่เป็นบ้านของฉันคุณรู้ตัวเองหน่อยก็ดีนะคะ อย่าคิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองได้ไหม?”“พี่รู้ว่านี่เป็นบ้านเธอ เธอยังโกรธพี่อยู่ ตอนที่ความโกรธของเธอยังไม่หายไป พี่ก็เป็นแค่คนมีความผิดติดตัว”ฟังจากคำพูดของเขาก็ดูเหมือนเข้าใจดี แต่เรื่องที่เขาทำไม่ถูกกับธรรมเนียมมารยาทสักนิด คนที่มีความผิดติดตัวทำท่าองอาจสง่าผ่าเผยแบบนี้ได้เหรอ?“ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนมีความผิดติดตัวสักนิด!” อวิ๋นตั่วบ่นอุบอิบ“เธอว่าอะไรนะ?”เธอดันเต้าฮวยไปตรงหน้าอวี่เจ๋อ “ฉันไม่ชอบทานค่ะ”“แล้วเธอชอบอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้?” เขามองนาฬิกาแล้วพูดต่อ“อาจจะไม่ทันแล้ว พี่ไปส่งเธอที่ทำงานดีกว่า อยากทานอะไรเราค่อยไปทา
