รับ จะไม่ให้คนนอนเลยหรือไง?”“นายบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปทำงานที่ร้านอวี่ซี ฉันมารับนายกับอวิ๋นตั่ว”“ใครบอกว่าจะไปทำงานที่ร้านอวี่ซี?”อวิ๋นเฉียวพูดด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิดอวี่เจ๋อจึงหัวเราะ “นายกับอวิ๋นตั่วสมเป็นพี่น้องกันจริงๆ พูดจานํ้าเสียงก็เหมือนกัน ยังไงฉันก็พูดกับอวี่ซีแล้ว นายไปทำงานกับเธอที่นั่นไม่มีเงินเดือนขั้นตํ่า เงินเดือนทั้งหมดคิดตามเปอร์เซ็นต์”อวิ๋นเฉียวมองเขาแล้วถามว่า “หมายความว่ายังไง?”“แปลว่าถ้านายออกแบบเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่ง พอทำออกมาเป็นชุดสำเร็จรูปแล้ววางขาย ขายได้กี่ตัว ก็จะคิดเงินให้นายตามกำไรที่ได้ หรือพูดอีกอย่างว่า นายจะได้เงินเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับตลาด ถ้านายกลัวก็ไม่ต้องไปแล้วกัน!” อวี่เจ๋ออธิบายอวิ๋นเฉียวหัวเราะ “นึกว่าฉันไม่รู้เหรอว่านายกำลังยั่วยุ คิดว่าฉันจะตกหลุมพรางนายหรือไง?”“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะโทรหาอวี่ซี บอกว่านายไม่ไปแล้ว”“เฮ้…” อวิ๋นเฉียวอุทานออกมา “ฉันบอกว่าฉันไม่ตกหลุมพรางนาย แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปนี่!”
