เพิ่งทานข้าวเย็นเสร็จ เสี่ยวหูก็มารับแม่บ้านหลิวกลับไป แม่บ้านหลิวถือพุทราหนึ่งตะกร้า บอกว่าจะนำกลับไปให้อวี่เจ๋อชิม ทว่าขณะที่กำลังจะขึ้นรถก็ถามอวิ๋นตั่วด้วยท่าทางเป็นความลับ “ตอนนี้ลาน้อยของหนูเชื่อฟังดีใช่ไหมคะ?”อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจว่าทำไมแม่บ้านหลิวต้องถามแบบนี้ตอนกำลังจะไปด้วยเธอมองอวิ๋นเฉียวแล้วถามว่า “พี่ว่าป้าเขาหมายความว่ายังไงคะ?”“พี่จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ” อวิ๋นเฉียวลูบกระเป๋าตัวเอง แล้วเดินออกประตูไปอวิ๋นตั่วรู้สึกได้ทันทีว่าเขาจะไปเล่นการพนันที่บ้านเจ้าอ้วนหวัง เธอจึงตามเขาไป แล้วคล้องแขนพี่ชายเอาไว้ “พี่จะไปไหนคะ?”“พี่จะไปเล่นพนันสักหน่อย อีกแปบเดียวก็กลับแล้ว”“ฉันจะไปด้วย”“มีแต่ผู้ชายไม่ดีทั้งนั้น เธอจะไปทำไมกัน?”“ไม่ว่ายังไงพี่ก็จะไป ฉันก็จะไปเหมือนกัน” อวิ๋นตั่วดึงดันอวิ๋นเฉียวไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงแต่ยอมแพ้ “ได้ๆๆ พี่ไม่ไปแล้ว ตกลงไหม”ชูยินเห็นว่าลูกชายเดินซึมเข้าไปในห้องแล้วรู้สึกปวดใจ เธอจึงพูดกับอวิ๋นตั่วว่า “ก็แค่ไปเล่นกันไม่กี่คนเอง ให้พี่เขาไปเถอะ ไม่อย่างนั้นก็ซึมอยู่ที่บ้านทั้งวัน มีคนมากมายที่ซึมจนป่วยนะ”อวิ๋นตั่วเองก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง พอเห็นข้างหลังของอวิ๋นเฉียวก็มักจะรู้สึกว่าเขาโดดเดี่ยวเหลือเกิน เธอนึกถึงคำพูดของอวี่เจ๋อ…เขาต้องค้นหาคุณค่าของตัวเองให้เจอถึงจะมีอนาคตได้ หรือว่าเธอควรจะให้เขาไปลองทำงานที่ร้านอวี่ซีจริงๆ อวิ๋นตั่วอยากโทรหาอวี่ซี แต่ตอนเช้าเธ
