อกลับปฏิเสธอวี่เจ๋อไปอย่างฉะฉานแล้ว ผ่านไปแวบเดียวจะขอร้องอวี่ซีอีก ก็พลอยทำให้เธอรู้สึกเสียหน้านิดๆอวิ๋นตั่วกลับเข้าไปที่ห้องของตัวเองห้องนอนของอวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวห่างกันหนึ่งห้องกั้น ตรงกลางมีเพียงกระดานสามเหลี่ยมแผ่นเดียว ความเคลื่อนไหวเล็กน้อยของห้องข้างๆ ทางนี้จึงได้ยินชัดเจนมากอวิ๋นตั่วนั่งอยู่ที่หัวเตียง ฟังเพลงในห้องอวิ๋นเฉียว เธอหวังจะให้มีเสียงอะไรบางอย่าง แบบนั้นจะทำให้เธอรู้สึกดีกว่านี้ ทว่าทางนั้นกลับนิ่งเงียบราวกับนํ้า ควรจะบอกว่าเงียบกว่านํ้าด้วยซํ้า เพราะนํ้ายังมีเสียงไหลริน แต่ที่นั่นราวกับไม่มีคนอยู่ ความเงียบแบบนี้น่ากลัว อวิ๋นตั่วกลัวว่าอวิ๋นเฉียวจะคิดเหลวไหล เธอจึงเคาะไม้กระดานเรียกข้างห้องมีเสียงของอวิ๋นเฉียวดังออกมา “มีเรื่องอะไร?”“ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากรู้ว่าพี่หลับหรือยัง?”“นอนไม่หลับ กำลังนับดาวอยู่”“พี่คะ พรุ่งนี้พี่ไปช่วยงานที่ร้านพี่อวี่ซีดีไหม?”“ไปที่ร้านเขาแล้วจะช่วยอะไรได้? เป็นความคิดใคร ความคิดอวี่ซีอีกแล้วเหรอ?”“พี่วาดรูปเป็น น่าจะลองทำงานออกแบบเสื้อผ้าดูนะคะ”“อวี่ซีเองก็เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าอยู่แล้ว จะให้พี่ไปทำอะไรล่ะ? สร้างความวุ่นวายให้เธอเหรอ? พี่ไม่ไปหรอก!”“ปฏิเสธเร็วจัง คิดดูอีกทีดีไหมคะ?” อวิ๋นตั่วทำเหมือนกำลังพยายามโน้มน้าวเด็ก“ไม่เอาด้วยหรอก!”“ฉันยังเคยคิดนะว่าถ้าพี่กลายเป็นนักออกแบบชื่อดัง ฉันก็จะได้ใส่เสื้อผ้าฟรีๆ ดูท่าจะหมดหวังเสียแล
