ตอนที่กลับมาถึงบ้าน อวิ๋นตั่วก็พบว่าหน้าต่างถูกเปลี่ยนใหม่หมดแล้วคนงานสองคนกำลังเก็บงานขั้นตอนสุดท้ายอยู่ แม่บ้านหลิวยืนอยู่ที่ลานบ้านต้นพุทราที่อยู่กลางลานบ้านมีอวิ๋นเฉียวกำลังปีนบันไดเก็บพุทราลูกโตอยู่
อวิ๋นตั่วเดินวนรอบต้นไม้เพื่อให้แน่ใจว่าบนนั้นมีผู้เป็นพี่อยู่คนเดียว จากนั้นก็เข้าไปเดินรอบห้องครัวที่ชูยินกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่พอเห็นลูกสาวกลับมา ผู้เป็นแม่ก็พูดขึ้น “ไปล้างมือแล้วมากินข้าวกัน”“ค่ะ”อวิ๋นตั่วล้างมือไปก็มองในบ้านไปด้วย ซึ่งอวิ๋นเฉียวก็เห็นการกระทำนี้ของน้องสาว เขาจึงพูดหยอกขึ้นว่า “ไม่ต้องมองหาหรอก เขาไม่ได้มา!”อวิ๋นตั่วหน้าแดง เถียงออกไปข้างๆ คูๆ “ใครมองหาเขากัน”“พี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าเขาคือใคร ทำไมถึงได้ยอมรับเร็วขนาดนั้นล่ะ?”ผู้เป็นพี่จงใจแกล้งอวิ๋นตั่วหันหลังเดินเข้าห้องครัวไปหาผ้าเช็ดมือชูยินเองก็ทำอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นตั่วจึงช่วยยกถ้วยกับตะเกียบออกมา ส่วนอวิ๋นเฉียวกับแม่บ้านหลิวคัดเอาพุทราออกมาด้วย อวิ๋นเฉียวเอาพุทราลูกหนึ่งส่งให้อวิ๋นตั่ว “น้องสาว ลองชิมดูสิ หวานมากเลยนะ”อวิ๋นตั่วรับมากัดไปหนึ่งคำ มันหวานมากจริงๆ “ก่อนหน้านี้ไม่เห็นออกผล ทำไมปีนี้ทั้งหวานทั้งลูกใหญ่ละคะ?”“นี่เป็นเรื่องดี บอกให้รู้ว่าปีนี้บ้านเราจะต้องมีเรื่องน่ายินดียังไงล่ะคะ”แม่บ้านหลิวว่าเธอหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว รู้ดีว่าแม่บ้านหลิวหมายถึงอะไร “ป้านี่งมงายขึ้นเรื่อยๆ เลยน
