รับ งั้นเราจะรอ”เมื่อออกมาจากห้องทำงานของหม่าต้าเก้อแล้ว กู่เลี่ยงก็เริ่มแย่งเอาความดีความชอบมาเป็นของตัว “เป็นไงล่ะ คนอย่างหม่าต้าเก้อ พูดดีไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องรุนแรงกับเขาสักหน่อย”อวิ๋นตั่วนั่งลงประจำที่ตัวเองอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ก่อนที่จะหันไปสั่งกู่เลี่ยง “จัดการรูปพวกนั้นให้เรียบร้อยแล้วส่งให้ฉันด้วย”“โอเค!” กู่เลี่ยงถือกล้องเดินออกไป ทว่าจู่ๆ ก็หันกลับมาทำหน้าทะเล้น“ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอนี่เป็นคนเลือกที่รักมักที่ชัง”“หมายความว่ายังไง?”“หยูเทียนอี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ แต่เธอก็ยังให้เขามาปรากฎตัวในนิตยสารของเราได้ ไม่กลัวว่าเขาจะเสียชื่อเสียงหรือไง?”“เขาให้เราถ่ายเองนี่”“สัมภาษณ์พิเศษนั่นอาจารย์หลิวก็เป็นคนอยากให้เราทำเองนะ?”อวิ๋นตั่วมองกู่เลี่ยงตาขวาง เขาเองก็ยอมกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองอย่างรู้งาน “ฉันรู้ว่าฉันปากมากไปหน่อย ทำงานของเธอต่อเถอะ!”—————————————————–
