อวี่เจ๋อเอานํ้ามาวางให้อวิ๋นตั่ว แล้วจู่ๆ ลานบ้านก็สว่างขึ้น พร้อมกับมีรถคันหนึ่งขับเข้ามาชูยินลุกขึ้นเป็นคนแรก “อวิ๋นเฉียวกลับมาแล้วแน่ๆ”อวี่ซีพยุงอวิ๋นเฉียวลงมา ท่าทางเมาเหล้าเดินโซซัดโซเซ“ไหนบอกว่าไปสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ล่ะ” ชูยินถามอวิ๋นเฉียวหัวเราะคิกคักให้ผู้เป็นแม่ อวี่ซีจึงต้องเป็นคนตอบด้วยท่าทางทุกข์ใจ “เป็นความผิดของหนูเองค่ะ หนูไม่น่าให้เขาดื่มเลย”“ไม่โทษเธอหรอก ไม่โทษเธอ ผอ.หลิวไม่ผิด!” อวิ๋นเฉียวว่าเขาผลักอวี่ซีออกแล้วก้มตัวลงไปหา “สวัสดีผอ.หลิว!”“ทำไมถึงได้เมามาแบบนี้คะ?” อวิ๋นตั่วเข้ามาพยุงพี่ชาย “ดื่มไปมากแค่ไหนเนี่ย?”“ไม่เท่าไหร่หรอกน่า อย่าทำตกใจไป! ”อวิ๋นเฉียวปัดมือน้องสาวอยากจะเดินเอง แต่สองขาก็ไม่มีแรง ยังไม่ทันได้ก้าวก็ล้มพับลงกับพื้นอวี่เจ๋อเข้ามาช่วยพยุงอีกแรง ทว่าพอเห็นอวี่เจ๋อเขาก็โค้งคำนับลง “ว๊าวยังมีผอ.หลิวอีกคนนี่นา สวัสดีผอ.หลิว!”อวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่วช่วยกันจับแขนอวิ๋นเฉียวแล้วดึงเขาเข้าไปนอนในบ้านชูยินกับแม่บ้านหลิวเดินตามมาข้างหลัง เพราะห้องเล็กเกินไป ทำให้เมื่อสามคนยืนอยู่ด้วยกันก็แทบจะไม่เหลือพื้นที่ให้ขยับตัวแล้ว อวิ๋นตั่วหันมาบอกชูยินกับแม่บ้านหลิว “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ดื่มจนเมาเท่านั้นเอง ทางนี้เราจัดการเองค่ะ!”ชูยินกับแม่บ้านหลิวพยักหน้ารับแล้วเดินออกไปอวิ๋นตั่วยกมือลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของพี่ชายแล้วก็เป็นห่วงขึ้นมา “ทำไมถึงตัวร้
