้นอวี่เจ๋อก็หันตัวมา ดึงเธอเข้าอ้อมอกตัวเองเบาๆ“เหมือนที่พี่ไม่ควรขึ้นอยู่บนปกหน้าข่าวบันเทิงถูกไหม? เธอก็เลยหลอกเจ้านายเธอว่าไม่ได้เจอพี่?”อวิ๋นตั่วผละออกจากอ้อมกอดเขา “ทานข้าวเสร็จแล้วกลับไปกับแม่บ้านหลิวเถอะค่ะ ท่านอายุมากแล้ว คุณให้ท่านมาหาพวกเราแบบนี้ทำไมคะ?เป็นทุกข์ขึ้นมาเปล่าๆ ต่อไปไม่ต้องมาแล้วนะคะ”“ถ้าเธอไม่อยากให้ท่านเป็นทุกข์ก็กลับไปกับพี่สิ ให้พี่ดูแลเธอกับครอบครัว”อวิ๋นตั่วเงยหน้า จ้องอวี่เจ๋อ “ฉันว่าฉันดูแลตัวเองกับดูแลครอบครัวได้ดีฉันเป็นคนเข้มแข็งแล้ว คุณไม่ดีใจเหรอคะ?”“ดีใจ แต่ก็ปวดใจมากกว่า”“คนเราต้องเติบโต นี่อาจเป็นสิ่งที่ฉันต้องแลกมาสำหรับการเติบโต”อวิ๋นตั่วยิ้มบางๆนํ้าที่อยู่ข้างๆ เริ่มมีไอนํ้าออกมา อวี่เจ๋อจึงหันกลับไป “นํ้าเดือดแล้ว เธอไปหยิบเสื้อผ้าเถอะ พี่จะช่วยเตรียมนํ้าให้เธอ”การที่อวี่เจ๋อทำอะไรโดยพลการ ทำให้อวิ๋นตั่วโกรธมาก “ต้องให้ฉันบอกคุณกี่ครั้งถึงจะเข้าใจคะ! อย่าโผล่เข้ามาในชีวิตของฉันอีกได้ไหม!?”“ทำไมล่ะ? เพราะพี่กวนใจเธอเหรอ ถ้าเธอลืมพี่ไปแล้ว ทำไมต้องสนใจว่าพี่จะมาโผล่ให้เธอเห็นหรือเปล่า แค่ทำเหมือนพี่เป็นคนแปลกหน้าก็พอ”“ได้ค่ะ ถ้าคุณต้องการแบบนี้ก็ตามใจแต่ฉันจะบอกคุณไว้เลยว่าระหว่างเราจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีทาง!” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นอย่างเย็นชาอวิ๋นตั่วหันกลับวิ่งเข้าไปในห้องตัวเองชูยินรู้สึกเศร้า เมื่อเห็นท่าทางของลูกสาวที่กำลังกลั้นนํ้าตาผ่
