านไปครู่หนึ่ง อวี่เจ๋อก็เรียกอวิ๋นตั่วอยู่ตรงประตู “อวิ๋นตั่ว พี่ช่วยเธอเตรียมนํ้าเสร็จแล้ว อาบนํ้าก่อนแล้วเดี๋ยวมาทานข้าวเย็นกัน”อวิ๋นตั่วเดินไปที่ห้องนํ้า พออาบนํ้าเสร็จออกมา ผมเผ้าของเปียกปอนประบ่า อวี่เจ๋อกำลังยกอาหารไปที่โต๊ะ พอหันไปเห็นก็พูดตำหนิเล็กน้อย“ทำไมไม่เป่าผมให้แห้งล่ะ?”อวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าควรใช้ท่าทีแบบไหนรับมือกับการพลิกสถานการณ์ให้ตัวเองได้เปรียบของอวี่เจ๋อ ชูยินหยิบไดร์เป่าผมส่งให้อวิ๋นตั่ว ขณะที่เธอยืนขึ้นกำลังจะเดินเข้าห้อง อวี่เจ๋อก็หยิบไดร์เป่าผมในมือเธอไว้ “เดี๋ยวพี่ช่วยเป่าผมให้”เขากดอวิ๋นตั่วลงบนเก้าอี้ แล้วเสียบปลั๊ก เปิดไดร์เป่าผมเป่าใส่มือตัวเองครู่หนึ่งก่อนอวิ๋นตั่วมองเขาด้วยความรู้สึกตกตะลึงจนตาค้างอวี่เจ๋อไม่สนใจสีหน้าท่าทางของเธอ เขายื่นมือออกมาปัดผมให้ เส้นผมสีดำขลับปลิวว่อนอยู่ระหว่างนิ้วเขา เส้นผมที่พันนิ้วทำให้เขารู้สึกใจสั่นเล็กน้อย
