“เฮ้ นี่พวกเธอทำอะไรกันอยู่น่ะ?” จู่ๆ ก็มีแสงไฟสาดมาที่อวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยง ร.ป.ภ.สวมเครื่องแบบสองคนกำลังเงยหน้ามองพวกเขาที่อยู่บนต้นไม้อวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยงส่งยิ้มให้คนทั้งคู่ แล้วเอ่ยบอกว่า “วันนี้พระจันทร์กลมสวย ได้ยินมาว่าจะมีจันทรุปราคา เราก็เลยอยากอยู่ที่สูงๆ จะได้เห็นชัดๆ”“มาทำตัววุ่นวายอะไรแถวนี้ ลงมา!” ร.ป.ภ.ทั้งสองคนมีท่าทีจริงจังกับหน้าที่รับผิดชอบ“ทำยังไงดีล่ะ?” กู่เลี่ยงถามอวิ๋นตั่วเสียงเบา“ทำอะไรล่ะ ก็ต้องวิ่งน่ะสิ” อวิ๋นตั่วตอบเสียงตํ่า “พอเราลงไปแล้วก็แยกกันวิ่งเลยนะ”“ไม่ได้สิ ฉันต้องวิ่งตามเธอ ถ้าฉันหนีไม่พ้นจะทำยังไง?”“นายนี่มันไม่ได้เรื่องเลย!”“ชักช้าทำไมอีก รีบๆ ลงมา!” ร.ป.ภ.ข้างล่างตะโกนอีกครั้งอวิ๋นตั่วกับกู่เลี่ยงค่อยๆ ลงจากต้นไม้ หลังจากลงมายืนแล้วก็ส่งยิ้มให้คนตรงหน้า จากนั้นก็หันหลังวิ่งทันที พอเห็นพวกเขาวิ่ง ร.ป.ภ.ทั้งสองก็เริ่มร้อนรน เพื่อรับผิดชอบต่อหน้าที่ แน่นอนว่าก็ต้องวิ่งตามอยู่แล้วหลังจากวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต อวิ๋นตั่วก็พบว่าร.ป.ภ.ทั้งสองคนยังคงไล่ตามมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่องต่อหน้าที่ ตามมายี่สิบกว่านาทีแล้วก็ยังตามต่อ จนอวิ๋นตั่ววิ่งต่อไม่ไหว ต้องดึงกู่เลี่ยงเข้าไปหลบในพุ่มไม้ร.ป.ภ.ที่ตามมาก็ไม่ได้สังเกต ยังคงวิ่งตรงผ่านไป จนกระทั่งพวกเขาผ่านไปไกลแล้ว อวิ๋นตั่วถึงเดินออกมา มาจนถึงตรงที่ปีนกำแพงเข้ามาแล้วทั้งสองก็ปีนกลับออกไปขึ้นรถขับออกไปกู่เลี่ย
