ปถามดูสิ เดี๋ยวนี้ยังมีใครให้สวัสดิการแบบเราอีกบ้าง?”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ สามร้อยก็สามร้อย ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย”เดินออกมาถึงหน้าประตู เธอก็ล้วงเอาใบเสร็จออกมาจากกระเป๋า“ค่าใช้จ่ายระหว่างทำงานค่ะ ช่วยจ่ายด้วย”พอหม่าต้าเก้อเห็นราคาขนมปังสี่ก้อนแปดสิบหยวนก็ตกใจ “พวกคุณกินขนมปังทองหรือไง สี่ก้อนแปดสิบหยวน?”“ของข้างนอกราคาแพง เราก็ไม่มีทางเลือกหรอกนะคะ”“ก็แล้วกินอะไรที่มันถูกกว่านี้ไม่ได้หรือไง?”“ฉันล่ะยอมคุณเลยจริงๆ อยากให้ม้าวิ่งเร็ว แต่กลับไม่ยอมให้อาหาร นี่มันคุณเลยใช่ไหม? คิดจะหลอกใช้งานหนักเกินเวลาเหรอคะ?”หม่าต้าเก้อหอบหายใจพลางกลอกตาใส่อวิ๋นตั่ว “เอาเถอะๆ เถียงไปก็ไม่ชนะ ออกไปทำงานได้แล้ว”
