งยังคงมองรถคันนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์ ปากก็พรํ่าไม่หยุด “ยังใหม่อยู่เลย เธอว่าเป็นไปได้ไหมว่าหม่าต้าเก้อจะเตรียมไว้ให้เป็นรางวัลเรา? ไม่งั้นเธอก็เอารูปพวกนั้นให้เขาสิ ด้วยฐานะของอาจารย์หลิวตอนนี้ ต่อให้ไม่เขียนอะไรสักคำ ใส่ไปแต่รูป ยอดขายนิตยสารเราก็ถล่มถลายได้อยู่ดี”“ฉันลบรูปทิ้งไปหมดแล้ว”“เธอทำใจได้เหรอ?”“มีอะไรต้องทำใจไม่ได้ล่ะ?”“เธอนี่จะรักความสะอาดเกินไปแล้วนะ ในใจของเธอเขาเป็นเหมือนเทพเจ้าเลยใช่ไหม? แต่นั่นมันก็แค่รูปรูปเดียวเอง”อวิ๋นตั่วเดินไปหยุดตรงหน้ารถเก่าๆ ของตัวเองแล้วหันถามกู่เลี่ยง “จะไปหรือไม่ไป?”ขณะที่กู่เลี่ยงกำลังจะเปิดประตูรถ พอเหลือบไปเห็นว่ามีคนลงมาจากรถคนที่ตัวเองชื่นชอบ จู่ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “อาจารย์หลิว!”อวี่เจ๋อเดินมาจับมือกับกู่เลี่ยง “สวัสดีกู่เลี่ยง”“ยังจำผมได้เหรอครับ?” กู่เลี่ยงไม่อยากจะเชื่อ ปิดความตื่นเต้นในใจไว้ไม่มิด“ต้องจำได้อยู่แล้วสิ ตอนนั้นคุณแสดงโรลเลอร์สเก็ตด้วยกันกับอวิ๋นตั่วทุกคนตื่นตาตื่นใจกันหมด” อวี่เจ๋อเดินมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นตั่วแล้วเอากุญแจดอกหนึ่งวางในมือเธอ “พี่ซื้อรถให้ ต่อไปเวลาออกไปทำข่าวหรือกลับบ้านก็ขับมันไป”“จริงเหรอครับ!” กู่เลี่ยงตื่นเต้นก่อนใครเพื่อน “อาจารย์หลิว ผมขอขึ้นไปนั่งได้ไหม? ผมกับอวิ๋นตั่วเป็นคู่หูกัน ปกติแล้วผมเป็นคนขับ”อวี่เจ๋อพยักหน้า “ลองดูสิ”กู่เลี่ยงรับกุญแจแล้วเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ตื่นเต้นดีใจกับคว
