กู่เลี่ยงกระโดดลงจากรถ ส่งกุญแจให้อวิ๋นตั่วอย่างไม่เต็มใจ แล้วอวิ๋นตั่วก็ส่งคืนให้อวี่เจ๋อ“อวิ๋นตั่ว พี่ไม่ได้มีเจตนาอื่น พี่เพียงแค่คิดว่าเธอขี่รถสคูเตอร์คันนั้นทุกคืนมันอันตรายเกินไป มีทางช่วงหนึ่งที่ไม่มีไฟถนนเลย เธอไม่กลัวเหรอ?”อวี่เจ๋อพูด“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าทางกลับบ้านฉันไม่มีไฟถนน? รถคันนั้นที่ขับตามฉันเมื่อวานคือคุณเหรอ?”อวี่เจ๋อมองกู่เลี่ยงแวบหนึ่ง กู่เลี่ยงจึงออกไปอย่างรู้งาน“ถ้าเธอไม่อยากได้ก็รถคันนี้ก็ไม่เป็นไร ตั้งแต่วันนี้พี่จะขับรถส่งเธอไปกลับเอง”อวิ๋นตั่วพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “คุณนี่ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่จริงๆ นะทำไมฉันต้องยอมรับแผนที่คุณจัดให้ด้วยคะ? เมื่อวานฉันก็พูดกับคุณชัดเจนแล้วนี่ ว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วแม้แต่นิดเดียว กรุณาอย่ามารบกวนชีวิตฉัน ฉันขอแค่นิดเดียวเอง มันยากมากนักเหรอคะ?”“แน่นอนว่ามันยากมาก พี่ไม่สามารถอยู่เฉยๆ ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ว่าเธอกำลังลำบากได้หรอกนะ”“ลำบากอะไรคะ คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังลำบาก?” อวิ๋นตั่วพูด “ฉันไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด ฉันพยายามทำงานเพื่อครอบครัว ฉันรู้ว่าฉันสำคัญมากสำหรับพวกเขา ฉันพบคุณค่าของการมีอยู่ของตัวเอง
ฉันมีความสุขมาก ไม่ลำบากเลยสักนิดเดียว”“แต่พี่ดูออก ตอนที่กำลังกลับบ้านนั้นเธอกำลังกลัว เธอคุยกับรถมอเตอร์ไซด์ก็เพราะในใจเธอว่างเปล่า ไม่รู้จะรับมือกับมันยังไง”“ไม่ต้องแกล้งทำเป็นเข้าใจฉันหรอกค่ะ ฉันจะกลัวหรือไ
