นํ้าเต้าฮวยที่อยู่ตรงหน้าของอวี่เจ๋อค่อยๆ เย็นชืดลง เขายกขึ้นดื่ม ก็เหมือนไม่ค่อยรับรสสักเท่าไหร่อวี่ซีพูดขึ้นเมื่อเห็นว่านํ้าเต้าฮวยที่อยู่ตรงหน้าของพี่ชายไม่ค่อยลดลงสักเท่าไหร่ “ในใจของอวิ๋นตั่วยังมีปมอยู่ ถ้าพี่คลายปมนั้นไม่ได้ เรื่องของพี่กับเธอก็คงเป็นไปไม่ได้”อวี่เจ๋อเข้าใจว่าน้องสาวตั้งใจจะสื่อถึงเรื่องอะไร ทว่าก็ทำได้แค่ถอนหายใจ“อวิ๋นตั่วเธอเป็นคนไม่ยอมให้บอกว่าเธออยู่ที่ไหนอย่างนั้นเหรอ?”“ใช่”“เธอรู้ใช่ไหมว่าพี่กำลังตามหา?”“หลายปีมานี้พี่มีชื่อเสียง ถ้าจะบอกว่าเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เลยก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าเธอเข้าใจเรื่องของพี่สักแค่ไหน ก็คงไม่เท่าไหร่หรอกด้วยสถานการณ์กับงานของเธอตอนนี้เธอคงไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงานหรอกค่ะ”“โอเค เลิกพูดเรื่องอวิ๋นตั่วเถอะ งั้นเรื่องเธอกับอวิ๋นเฉียวล่ะ?”อวี่ซีหันมองพี่ชายแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงเก็บตะเกียบกับถ้วย
“ตั้งแต่วันที่เขาเข้าคุก ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะรอเขา ฉันไปหาเขาทุกครั้งที่เข้าเยี่ยมได้ แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธที่จะออกมาเจอ มีครั้งหนึ่งที่ฉันไปพร้อมกับอวิ๋นตั่วเขาก็ขู่อวิ๋นตั่วว่าถ้าคราวหน้าพาฉันไปอีก เขาจะไม่ออกมาเจอเธอด้วย พอออกจากคุกมา เราก็ช่วยเขาหางานหลายอย่าง แต่เขาก็ทำได้ไม่นาน เรารู้ว่าเมื่อสถานะเปลี่ยนไป สภาพแวดล้อมภายนอกก็เปลี่ยนด้วย และมันก็ทำให้เขาไม่สามารถปรับตัวได้ ภายนอกเขาทำเป็นไม่มีอะไร แต่ในใ
