ตอนเช้าอวี่ซีเพิ่งเปิดร้าน ก็เห็นว่ารถของพี่ชายตัวเองจอดอยู่หน้าร้านแล้ว เขาลงจากรถด้วยใบหน้าซีดเซียว ขอบตาดำคลํ้า เหมือนกับคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน“พี่รอฉันหน้าร้านนี่มาทั้งคืนเลยเหรอ?”“ถ้าจะพูดให้ถูกก็ตั้งแต่เที่ยงคืน”“ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจอีกเหรอคะ?”อวี่เจ๋อเดินเข้าไปในร้าน “เธอกินข้าวเช้าที่ไหน?”อวี่ซีชี้ไปที่ซอยเล็กๆ ข้างนอก “ในซอยนั้นมีร้านอาหารเช้า ปาท่องโก๋กับเต้าฮวยรสชาติใช้ได้ ฉันก็เลยไปกินที่นั่นบ่อยๆ”“ซื้อใส่ถุงได้ไหม?”“ได้ค่ะ”“งั้นช่วยไปซื้อมาให้พี่สักชุดสิ เดี๋ยวพี่รออยู่ที่นี่” อวี่เจ๋อนั่งลงที่โซฟาตัวหนึ่งที่อยู่ติดผนัง ก่อนเอื้อมมือไปเปิดๆ นิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะนํ้าชาอวี่ซีรู้สึกว่าพี่ชายดูแปลกๆ ไป สัญชาตญาณบอกเธอว่าเขาจะต้องรู้อะไรบางอย่าง เธอไม่ได้กินอาหารเช้าที่ร้านนั้น แต่สั่งใส่ถุงกลับมาด้วยกันกับของอวี่เจ๋อตอนที่เธอเอาปาท่องโก๋กับเต้าฮวยมาวางบนโต๊ะก็เห็นว่ามีนิตยสารสองสามเล่มที่ตัวเองซ่อนเก็บไว้อย่างดีถูกเอาขึ้นมาวางไว้ก่อนแล้ว เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วหยิบพวกมันไปวางซ้อนๆ ไว้ด้านล่าง“พี่รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหลายปีมานี้เธอติดต่อกับพวกเขา รูปบนผนังนั่นก็ฝีมืออวิ๋นเฉียวใช่ไหม? เธอรู้ว่าพี่กำลังตามหาอวิ๋นตั่ว ไม่ใช่ไม่รู้ว่าพี่ตามหาอย่างยากลำบาก แต่เธอก็ยังปิดปากเงียบ วันนั้นที่พี่ถามเธอ เธอไม่พูดอะไรเลยสักคำ”อวี่ซีนั่งอยู่บนม้านั่ง ค่อยๆ
