แล้วคะ ว่าถ้าหนูกลับดึกให้ทุกคนทานก่อนเลย ไม่ต้องรอหนู” อวิ๋นตั่วพูดชูยินเปิดฝาชีแล้วพูดว่า “คุณพ่อต้องรอให้ลูกกลับมาทานด้วยกันอยู่แล้ว วันนี้มีซุปไก่ของโปรดลูกด้วยนะ”อวิ๋นอี้ฟานนั่งวีลแชร์ออกมาจากห้อง กำลังทำปากพูดอ้อแอ้อะไรบางอย่าง แต่อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจ ชูยินจึงช่วยแปลให้ “คุณพ่อบอกว่า บ้านนี้มีลูกหาเงินคนเดียว ลูกต้องได้กินดีๆ”“คุณพ่อคะ” อวิ๋นตั่วเข็นอวิ๋นอี้ฟานไปหน้าโต๊ะอาหาร “ที่หนูหาเงินก็เพื่อให้คุณพ่อกับคุณแม่สุขภาพแข็งแรง ถ้าทุกคนทานข้าวตอนดึกพร้อมหนูแบบนี้ ถ้าหิวจนสุขภาพแย่จะทำยังไงคะ? หรือจะให้เงินที่หนูหามาอย่างยากลำบากจ่ายเข้าโรงพยาบาลหมด? แบบนี้คุ้มเหรอคะ!”อวิ๋นอี้ฟานไม่ได้พูดอะไรอวิ๋นตั่วยกชามข้าวที่ชูยินตักให้ไปวางตรงหน้าอวิ๋นอี้ฟาน แล้วส่งช้อนให้เขา มือที่อวิ๋นอี้ฟานใช้ถือช้อนสั่นระริกไม่หยุด พอตักนํ้าแกงก็หกลงบนโต๊ะไปแล้วครึ่งช้อนชูยินรีบหยิบช้อนกลับมา “ให้ฉันป้อนคุณดีกว่าค่ะ”อวิ๋นอี้ฟานส่ายหน้าพลางร้องอ้อแอ้“แม่คะ ให้คุณพ่อทานเองเถอะคะ หมอก็บอกแล้วนี่คะว่าฝึกบ่อยๆ จะได้มีพัฒนาการ” อวิ๋นตั่วมองเข้าไปในห้องแล้วถามว่า “พี่ล่ะคะ ไปบ้านเจ้าอ้วนหวังอีกแล้วเหรอ”ชูยินถอนหายใจ “เล่นการพนันทั้งวันทั้งคืน”“เดี๋ยวหนูไปตามพี่กลับมาเองค่ะ” อวิ๋นตั่วลุกขึ้นแล้ววิ่งออกประตูไปชูยินเดินตามออกมาด้วย “อวิ๋นตั่ว พูดกับพี่เขาดีๆ นะ พี่เขาเชื่อลูก”“หนูรู้แล้วค่ะ”พออวิ๋นตั่วถึงบ้านเจ้าอ
