้วนหวัง อวิ๋นเฉียวก็กำลังเล่นไพ่อยู่กับคนกลุ่มหนึ่ง หมอกควันในห้องลอยวนเวียนอวิ๋นตั่วเดินไปถึงข้างๆ อวิ๋นเฉียวท่ามกลางหมอกควัน พอเขาเห็นอวิ๋นตั่วก็ลุกยืนขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วดึงให้คนที่อยู่นอกวงไพ่มาเล่นแทน “ไม่เล่นแล้ว นายต่อเลย”“ไม่มีใครเขาทำแบบนี้กันหรอก ทุกครั้งที่อวิ๋นตั่วมานายก็ทิ้งไป
กฎเกณฑ์ยังมีอยู่ไหมเนี่ย! ” เจ้าอ้วนหวังที่นั่งอยู่ข้างอวิ๋นเฉียวพูดอย่างไม่พอใจอวิ๋นเฉียววางเศษเงินกำหนึ่งบนโต๊ะ “เงินพวกนี้ถือเป็นคำขอโทษของฉันทุกคนเอาไว้ซื้อบุหรี่สูบได้เลย”เจ้าอ้วนหวังหัวเราะ “ทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต ก็แค่อัฐยายซื้อขนมยาย เงินพวกนี้เป็นเงินที่นายเพิ่งเล่นชนะพวกเราไปทั้งนั้นแหละ”“ขอโทษจริงๆ ค่ะ ที่บ้านกำลังรอพี่ชายกลับไปทานข้าว” อวิ๋นตั่วพูดขออภัยแทนพี่ชายที่อยู่ต่อไม่ได้เจ้าอ้วนหวังโบกมือ “ไปเถอะๆ ถ้าครั้งหน้าเล่นได้ครึ่งทางแล้วไปแบบนี้ก็อย่ามาเลย!”
