อวิ๋นตั่วปิดบันทึกที่อัดเสียง พลางเอ่ยบอก“คุณจะคอยแยกวัตถุประสงค์ในคำถามของฉันทุกคำถามเลยเหรอคะ?”อวี่เจ๋อหยิบปากกาอัดเสียงมาจากมือเธอ แล้วเปิดขึ้นอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นพี่ถามอะไรเธออย่างหนึ่งสิ แค่คำถามเดียว คำถามเมื่อกี้เป็นสิ่งที่เธออยากรู้หรือเปล่า?”อวิ๋นตั่วยื่นมืออกมาจะแย่งปากกาอัดเสียงคืน ทว่าอวี่เจ๋อก็ชักมือกลับไปซ่อนด้านหลัง“คืนให้ฉันด้วยค่ะ!” เธอสั่ง“ก็แค่คำถามเดียวเอง เธอตอบหน่อยไม่ได้เหรอ?”“ผอ.หลิวคะ เหมือนเราจะสลับตำแหน่งกันแล้วนะ คุณต่างหากที่เป็นผู้ถูกสัมภาษณ์” อวิ๋นตั่วพูดเตือน“ถ้าอย่างนั้นเรามาสลับตำแหน่งกัน” อวี่เจ๋อลุกขึ้นโดยไม่อธิบายอะไรต่อ จับแขนสองข้างของอวิ๋นตั่วไว้แล้วหิ้วตัวเธอขึ้นมาให้นั่งลงตรงตำแหน่งของตนเองเมื่อครู่นี้ “ดูสิ แบบนี้สลับกันแล้วไง”อวิ๋นตั่วฝืนยิ้มออกมา “คุณคิดว่าแบบนี้สนุกเหรอคะ?”ขณะที่พูดนั้น เธอก็ลุกขึ้นจะหยิบกระเป๋า แต่กลับถูกอวี่เจ๋อกดไว้ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “พี่ไปมาหาสู่กับจ้าวเมิ่งอิงเพราะความสัมพันธ์กับผอ.จ้าว แต่พี่เห็นเธอเป็นเพื่อนมาโดยตลอด พี่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอพูดอะไร และไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมทุกคนถึงคิดว่าเป็นพี่ แต่พี่กับเธอไม่มีความสัมพันธ์อื่นใดนอกจากความเป็นเพื่อนสิ่งนี้เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ ผอ.จ้าวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจเหมือนกัน อวิ๋นตั่ว พี่ตามหาเธอมาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะตามหาเธอ ก็อาจจะไม่มีเจ๋ออวิ๋นในวันนี้ ที่พี่สร้างเจ๋ออวิ๋นขึ
