้นมา ก็เพื่อให้มีคนช่วยพี่ตามหาเธอมากขึ้น!”“คุณบอกว่าจะไม่พูดเรื่องในอดีตไงคะ” อวิ๋นตั่วก้มหน้า มองรอยขาดบนกางเกงยีนส์ของตัวเอง“ไม่พูดก็ได้” อวี่เจ๋อจับมืออวิ๋นตั่วไว้ “เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเรามาเริ่มต้นกันใหม่ ดีไหม?”อวิ๋นตั่วชักมือตัวเองกลับมา หยิบกระเป๋ากับกล้องถ่ายรูป แล้ววิ่งออกไปข้างนอกอวี่เจ๋อพุ่งพรวดไปยืนขวางหน้าประตู เล่นลูกไม้ตื้นๆ เหมือนเด็ก“พี่ไม่ให้เธอไป!”“หลีกไปค่ะ!”“ได้ พี่ผิดไปแล้ว เราไม่ต้องคุยเรื่องของเธอกับพี่แล้ว ตกลงไหม?”“ในเมื่อคุณไม่ได้ต้องการให้สัมภาษณ์พิเศษจริงๆ ก็กรุณาปล่อยฉันไปเถอะค่ะ! ฉันยังต้องกลับไปเขียนบทความ ไม่มีเวลามารำลึกความหลังกับคุณที่นี่!”“ก็แค่บทความเดียวเอง ไม่เปลืองเวลาเธอเท่าไหร่หรอก” อวี่เจ๋อก้าวไปข้างหน้า กอดอวิ๋นตั่วเอาไว้ “กลับไปกับพี่ได้ไหม พี่ให้แม่บ้านหลิวทำของที่เธอชอบทานที่สุด ป้าเขาต้องร้อนใจรออยู่ที่บ้านแน่ๆ เขาอยากพบเธอ วันนี้กำชับกับพี่ว่าต้องพาเธอกลับไปให้ได้ พอพูดถึงเธอป้าเขาก็ร้องไห้ ป้าเขาบอกว่าไปหาอวิ๋นเฉียวที่คุกหลายครั้ง แต่อวิ๋นเฉียวไม่ยอมออกมาพบ เขาหาพวกเธอไม่พบ หลายปีมานี้ไม่รู้เลยว่าพวกเธอเป็นยังไงบ้าง?”“แม่บ้านหลิว?” พอนึกถึงแม่บ้านหลิว เธอก็คางสั่นเล็กน้อย อยากจะร้องไห้ แต่กัดริมฝีปากปากตัวเองไว้ ไม่ให้นํ้าตาไหลออกมา “ป้าเขาสบายดีไหมคะ?”“ป้าสบายดีมาก แต่แค่คิดถึงเธอเลยยังจิตตกอยู่บ้าง เขาไม่เข้าใจว่าเธอจ
