ะหลบเขาทำไม มักจะพูดซํ้าแล้วซํ้าอีกว่าเขาไม่ได้ให้กำเนิดเธอ แต่ก็เลี้ยงเธอมา ทำไมเธอใจแข็งไม่ส่งข่าวคราวให้เขาหลายปีขนาดนี้”“ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” อวิ๋นตั่วพูดพลางหันหน้าหนีอวี่เจ๋อใช้สองมือจับหน้าเธอไว้ “กลับไปกับพี่ได้ไหม?”อวิ๋นตั่วถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วสูดหายใจลึก ก่อนจะหยิบสมุนบันทึกเล่มหนึ่งออกมา “เอาเบอร์โทรศัพท์แม่บ้านหลิวมาให้หนูค่ะ หนูจะโทรไปหาเธอ”“เอาโทรศัพท์เธอมาสิ”“คุณจะเอาโทรศัพท์ฉันไปทำไมคะ?”“พี่จะเมมเบอร์โทรแม่บ้านหลิวไว้ในโทรศัพท์เธอไง!”อวิ๋นตั่วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างสองจิตสองใจ แล้วส่งให้อวี่เจ๋อ อวี่เจ๋อกดหมายเลขไปชุดหนึ่ง แล้วอวิ๋นตั่วก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ตอนนี้ถึงได้เข้าใจแล้วว่าเขากดโทรเบอร์มือถือตัวเอง เธอโทษตัวเองที่จำไม่ได้ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว เธอยังตกหลุมพรางเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“นี่เป็นเบอร์โทรของพี่ โทรหาพี่ก็เท่ากับโทรหาแม่บ้านหลิว” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วแย่งโทรศัพท์กลับมา แล้วรีบวิ่งออกประตูไป!
