“เรามาเริ่มกันเถอะค่ะ” เธอมองเข้าไปในห้อง ท่าทางดูจริงจัง ทำตามหน้าที่ ก่อนที่จะชี้ไปที่โซฟา “รบกวนผอ.หลิวช่วยนั่งตรงนั้นด้วยค่ะ ฉันจะขอถ่ายรูปคุณสักสองรูป”เขาเองก็นั่งลงตามที่เธอบอกอย่างเชื่อฟัง เธอเอากล้องออกมา ปรับเลนส์แล้วก็วางลง ก่อนที่จะเดินไปนำดอกคาลล่าลิลลี่ที่อยู่ในแจกันคริสตัลมาขยับจัดที่ทางข้างๆ เขา“นี่ดอกคาลล่าลิลลี่ที่เธอชอบไง” เขาพูดเอาใจทว่าเธอกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เพียงแต่เดินมาหยุดตรงหน้า คุกเข่าลงแล้วหยิบกล้องขึ้นมา “มองตรงนะคะ”เขามองตรงไปที่เธอด้วยแววตาอ่อนโยน ราวกับนํ้าในทะเลสาบที่มีความรักลึกซึ้งไหลเวียนไม่รู้จบเธอเองก็มองเห็นผ่านเลนส์กล้อง แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น แต่ก็ละล้าละลังไม่ยอมกดชัตเตอร์สักที“ผอ.หลิวคะ ไม่ต้องจ้องเลนส์กล้องขนาดนั้นค่ะ” เธอปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นลูกค้าคนหนึ่ง ท่าทางสุภาพและไม่ใช่คนสนิทคุ้นเคยในที่สุดเขาก็ยืนขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าเธอ วางมือบนเข่า เอนตัวเข้าหา“เธอเรียกพี่ว่าอะไรนะ?”อวิ๋นตั่ววางกล้องลง ในระยะใกล้แบบนี้เธอไม่สามารถหลบไปไหนได้เพียงได้แต่ขยับถอยหลัง แต่สุดท้ายก็ล้มลงบนพื้นอวี่เจ๋อเอื้อมมือไปช่วยดึงเธอไว้ แต่เธอก็ปัดมือเขาออก ก่อนที่จะเอ่ยขอโทษ “ขอโทษค่ะ ช่วยกลับไปนั่งดีๆ ได้ไหมคะ?”“อวิ๋นตั่ว พี่รู้ว่าเธอโกรธพี่ แต่อย่าพูดกับพี่แบบนี้เลยได้ไหม?”“ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณบอกให้ฉันมาสัมภาษณ์คุณไม่ใช่เหรอคะ” เธอมองเขา ท่าทางจริงจังตามหน้
