าที่เป็นคำพูดที่ทำให้คนฟังอย่างอวี่เจ๋อเสียใจไม่น้อย เขาเคยคิดภาพวันที่ได้เจอเธออยู่หลายครั้ง อาจเพียงมองหน้ากันอย่างไม่มีคำพูด หรืออาจกอดกันร้องไห้ หรือเธออาจตำหนิที่เขาไม่อยู่ข้างกายยามที่เธอลำบาก เขาเคยนึกถึงทุกความเป็นไปได้ ทว่ากลับไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าเธอจะทำกับเขาราวกับเป็นคนแปลกหน้าไม่คุ้นเคยเขาหยิบโดนัทที่วางอยู่บนโต๊ะมาราวกับอยากจะหลอกล่อเด็กหน่อย“เธอชอบกินโดนัทนี่ อยากลองหน่อยไหม?”“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะคะ แต่เรามาถ่ายรูปให้เสร็จดีไหมคะ?”“เธอกินขนมก่อนสิ แล้วเราค่อยถ่ายรูปกันต่อ”อวิ๋นตั่วรับโดนัทจากมือเขามาใส่ปาก แต่ก็สำลักเพราะรีบเคี้ยวเกินไปหน่อยอวี่เจ๋อเอื้อมมือมาช่วยลูบหลังให้เบาๆ“เธอตั้งใจจะหลบพี่ใช่ไหม?”อวิ๋นตั่วกลืนโดนัทคำสุดท้ายลงคอ “มาถ่ายรูปกันได้หรือยังคะ?”“เดี๋ยวพี่ให้คนเอานํ้ามาให้”อวี่เจ๋อเรียกเลขาเข้ามา ไม่นานนํ้าส้มก็ถูกนำมาเสิร์ฟให้อวิ๋นตั่ว“ดื่มนํ้าส้มก่อนสิ”อวิ๋นตั่วยกนํ้าส้มขึ้นดื่มจนหมดด้วยความเกรงใจ ก่อนจะเช็ดปากแล้วถามยํ้า “จะถ่ายได้หรือยังคะ?”เขารับรู้ได้ชัดเจนว่าอวิ๋นตั่วอยากรีบสัมภาษณ์ให้เสร็จแล้วกลับไปรายงานหัวหน้า ที่เธอมาที่นี่ก็เพียงเพื่อมาทำงานเท่านั้น และความคิดนี้ก็ทำให้เขาเศร้าใจ“อวิ๋นตั่ว เธอน่าจะรู้นะว่าทำไมพี่ถึงได้ให้นิตยสารของพวกเธอมาสัมภาษณ์พิเศษพี่”“ผอ.หลิวคะ ถ้าวันนี้คุณไม่อยากจะสัมภาษณ์ หรือเกิดเสียใจที่ยอมรับการสัมภาษณ์พิเศษ
