อวี่เจ๋อนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พร้อมกับยกนาฬิกาขึ้นดูอยู่เรื่อยๆ เขานัดกับอวิ๋นตั่วไว้ตอนบ่ายสามโมง ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองครึ่งแล้ว เหลือเวลาอีกสามสิบนาที ใจของเขาแทบจะเต้นไปตามเข้มวินาที เขาลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าของตัวเอง อยากจะดูดีที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอขณะเดียวกันเลขาก็เอาเอกสารเข้ามาให้เขาเซ็น โดยที่เขากำลังใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “คนจากนิวเอนเตอร์เทนเม้นท์มาหรือยัง?”“ยังเลยค่ะ ถ้ามาแล้วฉันจะรีบให้เธอเข้าไปพบนะคะ”“เดี๋ยวถ้าเธอมาแล้ว คุณช่วยไปซื้อส้มมาคั้นนํ้าส้มให้เธอสักแก้วนะ เธอชอบนํ้าส้ม”“รับทราบค่ะ”“แล้วก็ช่วยไปดูที่ร้านขนมปังเยื้องๆ บริษัทเราหน่อยว่ามีโดนัทขายไหมถ้ามีก็ซื้อกลับมาด้วย”“รับทราบค่ะ” น่าน่าไม่ได้รีบกลับออกไป ราวกับกำลังรอว่าบอสของตัวเองจะกำชับอะไรเพิ่มอีกอวี่เจ๋อมองไปรอบๆ แล้วก็พูดขึ้นมาอีกครั้งจริงๆ “ผมว่าห้องทำงานมันแห้งแล้งไปหน่อย ช่วยไปซื้อดอกไม้ให้ผมด้วยได้ไหม เธอชอบดอกคาลล่าลิลลี่”“รับทราบค่ะ!”“ช่วยผมดูหน่อยว่าชุดนี้เหมาะกับผมหรือยัง?” เขาลุกขึ้นยืนแล้วขอความเห็นน่าน่ามองเจ้านายของตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกๆ“พูดแบบนี้ไม่เหมือนเป็นคุณเลยนะคะผอ.หลิว ทำไมถึงได้ไม่มั่นใจในตัวเองขนาดนี้ล่ะคะ?”“อ่า…งั้นเหรอครับ?” เขาเขินหน่อยๆ นึกไปถึงว่าอวิ๋นตั่วก็ไม่ชอบให้เขาขาดความมั่นใจแบบนี้ “คุณออกไปได้แล้วล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว”หลังจากเลขากลับออกไป อวี่เจ๋อก็เดินวนกลับไปกลับมาอ
