ยู่ในห้องทำงาน คิดอยากจะหาอะไรทำ เผื่อจะทำให้เวลาเดินเร็วขึ้นอีกหน่อย แต่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่สามารถทำให้ใจเขาสงบลงได้ภายในยี่สิบนาที น่าน่าก็ถือเอาโดนัทกับดอกคาลล่าลิลลี่เข้ามาวางไว้ในห้องทำงานของเขา ทว่าเขาก็ยังไม่ค่อยพอใจ แต่เวลาก็เหลือไม่มากแล้วเลขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาจัดดอกคาลล่าลิลลี่ใหม่ เอาโดนัทไปวางดีๆ แล้วดูเวลา บ่ายสามครึ่งแล้ว แต่อวิ๋นตั่วก็ยังไม่มา เธอจะไม่มาแล้วหรือเปล่า? เธอไม่อยากเจอเขาอย่างนั้นเหรอ? เขานึกถึงคำพูดของเจียงหนานขึ้นมา ถ้าเขาอธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงไป อวิ๋นตั่วก็จะไม่ให้อภัยเขา เขาเริ่มเสียใจที่ฟังคำของเหยาปิน คิดจะให้เธอออกมาหาแบบนี้ ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด เขาควรจะออกไปหาเธอ ใช่ เขาควรจะไปหาเธอพอคิดได้แบบนั้นก็รู้สึกว่าต้องไปที่นิวเอนเตอร์เทนเม้นท์ ทว่าขณะที่เดินไปที่หน้าประตูก็ได้ยินเสียงของน่าน่าดังขึ้น “คุณอวิ๋น เชิญเลยค่ะ ผอ.หลิวรออยู่นานแล้ว”อวี่เจ๋อรีบถอยกลับไปนั่งที่โต๊ะ แต่แล้วก็รู้ว่าแบบนี้ยังไม่ดี ก็เลยลุกขึ้นมาแล้วก็รู้สึกว่ายืนอยู่หลังโต๊ะทำงานแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะ ก็เลยวิ่งออกมายืนกลางห้อง ยังไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน เสียงเลขาก็ดังขึ้นมาซะก่อน “ผอ.หลิวคะ คุณอวิ๋นมาแล้วค่ะ!”อวี่เจ๋อยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษน่าน่ามองเจ้านายของตัวเองด้วยความตกใจ ก่อนจะถอยออกไปแล้วปิดประตูอย่างรู้งานอวิ๋นตั่วยืนอยู่หน้าห้อง
