ใบหน้าฝืนยิ้มที่ดูว่างเปล่าและจืดชืด เป็นภาพที่ทำให้อวี่เจ๋อเสียใจ เขาสัมผัสได้ว่าใจในของเธอนั้นนิ่งเรียบ ปราศจากความเคลื่นไหวใดๆเขายืนอยู่ตรงนั้น ห่างจากเธอราวๆ สามเมตร ระยะห่างที่ก้าวเพียงสองก้าวก็จะสามารถสัมผัสเธอได้ ทว่าเขากลับไม่ยอมขยับ หลายปีที่ตามหาเธอมา วันนี้เธอมาปรากฏตัวตรงหน้าแล้ว เขาได้เห็นดวงตาเป็นประกายของเธอแล้ว ได้เห็นจมูกโด่งนั่นแล้ว ทั้งหมดราวกับฝันไป ทว่าเขากลับรู้สึกเหมือนเรื่องนี้เป็นเพียงฟองอากาศที่หากยื่นมือออกไป เธอก็จะแตกสลายหายไปทุกอย่างในโลกล้วนเปลี่ยนแปลง เขารู้ว่าหลายอย่างได้เปลี่ยนไปแล้วผ่านไปนาน กว่าที่อวิ๋นตั่วจะเอ่ยปากขึ้นก่อน “คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันทำงานให้นิตยสารนี้?”“อย่าลืมสิว่าบทความของเธอน่ะ พี่เป็นคนสอน” เขาตอบกลับด้วยความภาคภูมิใจได้ยินแบบนั้นเธอก็เศร้าไป เธอลืมไปแล้วว่าความรู้มากมายที่เธอมี อวี่เจ๋อเป็นคนคอยสอนมา เพราะแบบนั้น ในแต่ละตัวอักษรที่เธอเขียนจึงเป็นการประทับตราความเป็นเขาลงไปโดยไม่รู้ตัว
————————————————-
