งมีความมั่นใจ เลิกลนลาน แต่ว่ากลับคลาดกันกับอีกฝ่ายเสียแล้ว!“ทำยังไงดี กลับไปจะรายงานยังไง?”อวิ๋นตั่วได้ยินโทรศัพท์ของเธอกำลังดัง จึงหยิบออกมาจากกระเป๋า พอเห็นว่าหม่าต้าเก้อโทรมา ก็อดด่ากู่เลี่ยงไม่ได้ “ปากเสีย เขาโทรเร่งแล้ว”อวิ๋นตั่วรับโทรศัพท์ แล้วเปลี่ยนเป็นหน้ายิ้มทันที “ฮัลโหลลูกพี่ พวกเรากำลังสวมบทบาทเหมือนหนังเรื่อง Chasing Ghost อยู่บนถนนพอดีเลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”“อะไรนะ ไม่ต้องตามแล้วเหรอ เป็นไปได้ยังไง กำลังจะได้ข้อมูลแล้วนะเธอกำลังไปทางคฤหาสน์ลับนะคะ!”“อ้อ ค่ะๆ กู่เลี่ยงรีบกลับรถสิ ลูกพี่ให้พวกเรากลับไป บายค่ะลูกพี่ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ!”อวิ๋นตั่ววางโทรศัพท์ “เขาให้เรากลับไป บอกว่ามีภารกิจใหม่”กู่เลี่ยงชูนิ้วหัวแม่มือด้วยความนับถือ “แสดงละครได้ดีเชียวนะ เธอว่าหม่าต้าเก้อจะรู้ไหมว่าความจริงเราคลาดกับเขาแล้ว จะโกรธจนหน้าเขียวหรือเปล่า?”“ไม่สนใจแล้วล่ะ ยังไงตอนนี้เขาก็เรียกเรากลับแล้ว ใช่ไหมล่ะ?”พอถึงสำนักพิมพ์ ลูกพี่หม่าออกมาต้อนรับทันที รอยยิ้มเต็มใบหน้า ยกเครื่องดื่มมาวางตรงหน้าอวิ๋นตั่วด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ “ลำบากเธอแล้ว ดูสิอากาศร้อนแบบนี้ ดื่มอะไรแล้วหรือยัง ดื่มเครื่องดื่มหน่อยนะเย็นๆ เลย”กู่เลี่ยงหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาอย่างไม่เคยเกรงใจเหมือนเคย แล้วดื่มอึกๆ จนหมดเกลี้ยง “ชื่นใจจริงๆ!”หม่าต้าเก้อตีมือเขาอย่างแรง “ใครให้คุณดื่ม?ผมตั้งใจเตรียมไว้ให้อวิ
