านายคือว่าที่เจ้าบ่าวล่ะ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ”“ล้อเล่น!” อวี่เจ๋อมีรอยยิ้มบนใบหน้า “ฉันกับเธอไม่ได้สนิทกันมากด้วย”“แต่เธอพูดกับคนนอกว่านายคือว่าที่เจ้าบ่าว ถ้านายเจออวิ๋นตั่วแล้วนายจะอธิบายเรื่องนี้กับเธอยังไง”“เธอไม่ได้บอกนี่ว่าเป็นฉัน”“แต่ทุกคนก็เดาออกว่าเป็นนาย”“ฉันไปห้ามการคาดเดาของคนอื่นไม่ได้หรอก”เฉินอวี้กับเจียงหนานมองหน้ากันเลิกลั่ก หรือว่าจ้าวเมิ่งอิ่งจะคิดไปเองฝ่ายเดียวจริงๆ?เจียงหนานยืนขึ้นแล้วพูดว่า “นี่ก็ดึกมาแล้ว เรากลับกันเถอะ”ชีซิงคิดถึงลูกสาวตั้งนานแล้ว ฝากเที่ยวเที่ยวให้ลั่วเสวี่ยดูแล เขาก็เป็นห่วงอยู่บ้าง “ดีๆ เรากลับกันเถอะ”พอทั้งสามคนไปแล้ว อวี่เจ๋อก็รีบเรียกแม่บ้านหลิวเข้ามา เขาต้องการแบ่งปันเรื่องที่น่ายินดีกับใครสักคน แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าจะเป็นเจียงหนาน ชีซิงหรือว่าเฉินอวี้ก็ไม่มีทางแบ่งปันกับเขาได้เลย เหมือนความสนใจของพวกเขาจะไม่ได้อยู่ตรงนี้“แม่บ้านหลิว ผมเจออวิ๋นตั่วแล้วครับ!”“จริงเหรอคะ!” แม่บ้านหลิวพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น จับแขนอวี่เจ๋อแล้วถามว่า “อยู่ไหนล่ะคะ? เธออยู่ไหนล่ะคะ?”อวี่เจ๋อหยิบนิตยสารเล่มนั้นมา ปิดปากเงียบ พูดอะไรไม่ออกแต่แม่บ้านหลิวกลับปลอบใจเขา “ไม่ต้องรีบค่ะ ค่อยๆ พูด”อวี่เจ๋อสูดหายใจลึก แล้วพูดว่า “อยู่ที่สำนักพิมพ์นี้ครับ เธอทำงานที่นี่พรุ่งนี้ผมจะไปหาเธอ”แม่บ้านหลิวใช้สองมือถูผ้ากันเปื้อน และเดินวนไปทั่วห้อง “ดีจังเลยค่ะในที่สุ
