อวี่เจ๋อรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับในร้านของอวี่ซีเท่าไหร่ เขาลุกขึ้นเดินไปรอบๆ ร้าน โดยที่มีอวี่ซีเดินตามหลังราวกับป้องกันขโมยเขายิ้มเจื่อนยามเอ่ยกับน้องสาว “อวี่ซี พี่ไม่เอาของในร้านเธอหรอกนะ”“ฉันรู้ค่ะ ในวันนี้พี่ยังจะมีอะไรอยู่ในสายตาได้อีกล่ะคะ เพียงแค่มีของหลายอย่างที่มีแค่ฉันที่จำได้ว่าวางไว้ตรงไหน ถ้าพี่ไปแตะอะไรเข้า คราวหน้าฉันอาจจะหาไม่เจอ”อวี่เจ๋อเงยหน้าขึ้นมองชั้นบน “ชั้นบนนั่นเป็นอะไร?”“ห้องทำงานกับห้องนอนค่ะ”“พี่ขึ้นไปดูได้ไหม?”“อย่าดีกว่าค่ะ ไม่มีอะไรให้ดูหรอก”“เอาแพลนในปีนี้ของเธอให้พี่ดูได้ไหม เธอคิดอยากจะไปปารีสบ้างหรือเปล่า?”“ฉันอยากจะไปด้วยความสามารถของฉันเอง”อวี่เจ๋อหยุดตรงหน้ากรอบรูป ภาพในกรอบเป็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ผืนฟ้ามืดสนิท ดวงดาวส่องประกายแสง ที่ด้านล่างของภาพนั้น มีมือข้างหนึ่งที่ยื่นออกไปบนฟ้า ราวกับว่าอยากจะคว้าดวงดาวไว้“รูปนี้น่าสนใจมาก ใครเป็นคนวาดน่ะ?” อวี่เจ๋อถาม“ซื้อมาจากร้านเล็กๆ ในตลาด คงเป็นนักศึกษาสถาบันศิลปะวาดล่ะมั้งคะ”อวี่เจ๋อจ้องน้องสาวเขม็ง “ตลาดไหน ร้านอะไร?”อวี่ซีเองก็จ้องพี่ชายกลับไป ก่อนจะตอบด้วยนํ้าเสียงสงบ “ฉันรู้ว่าพี่กำลังสงสัยอะไร แต่ฉันจะขอยํ้าอีกครั้งว่าฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอวิ๋นตั่วอยู่ที่ไหนและรูปนี้อวิ๋นเฉียวก็ไม่ได้เป็นคนวาด ภาพวาดของอวิ๋นเฉียวก็ต้องอยู่กับอวิ๋นตั่ว แล้วจะเอามาให้ฉันได้ยังไง?”อวี่ซีชะงักไป รู้ว่
