ไม่ได้ไร้ความสามารถขนาดนั้น และเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองกำลังจัดการธุระ ผู้จัดการทั้งสองจึงเสนอความเห็นเชิงสร้างสรรค์อยู่บ่อยๆ“หรือทิศทางของพวกเราจะผิดตั้งแต่เริ่มต้น บางทีเธออาจจะไม่ได้ทำงานเป็นนักข่าวเลยก็ได้?” ผู้จัดการเหยาพูด “ไม่อย่างนั้น ด้วยศักยภาพเว็บไซต์ของเรา เป็นไปไม่ได้ที่จะหาไม่เจอ!”“ใช่แล้ว!” ผู้จัดการหลินพูดเสริม “สองเดือนก่อนหน้านี้ เราเพิ่งจัดงานเพื่อนร่วมอาชีพสื่อมวลชนไปครั้งหนึ่ง เราถามแขกทุกคนที่มาแล้ว ไม่มีใครบอกเลยว่าหน่วยงานของพวกเขามีคนชื่ออวิ๋นตั่ว”“นอกจากงานนี้เธอก็ไม่น่าจะทำอย่างอื่นได้” อวี่เจ๋อพูด“แต่คุณบอกว่าเธอเรียนไม่จบ ขนาดวุฒิการศึกษายังไม่มี บัตรประจำตัวสื่อมวลชนยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย”“ผมถึงให้พวกคุณเกาะติดนิตยสารซุบซิบพวกนั้นเยอะๆ ไง”ผู้จัดการทั้งสองถอนหายใจ “ผอ.หลิว คนๆ นี้อาจจะหายไปจากโลกนี้แล้วก็ได้นะครับ ไม่มีข้อมูลเพื่อนรอบๆ ตัวเธอสักนิดเลยเหรอ?”“ถ้าผมเจอเบาะแสสักนิดนึง พวกคุณจะช่วยผมหาได้ไหม?” เวลาที่คุยถึงเรื่องนี้หลิวอวี่เจ๋อมักควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาต้องการจะระบายอารมณ์โกรธเขาไม่ได้โกรธผู้จัดการสองคนนั้น แต่โกรธตัวเอง พอคิดว่าหลายปีมานี้ตัวเองไม่ได้อยู่ข้างกายอวิ๋นตั่ว พอนึกถึงทุกอย่างที่เธอต้องประสบ เขาก็เกลียดตัวเอง!
