“พวกแกห้ามแตะต้องน้องสาวของฉัน! ” อวิ๋นเฉียวพุ่งตัวเข้ามา คว้าส่วนหลังของคนที่จับมืออวิ๋นตั่ว แล้วโยนเขาลงบนโต๊ะนํ้าชา“อ้าว สิงโตน้อยโกรธแล้วโว้ย!”คนพวกนั้นเริ่มหัวเราะออกมา ท่าทางเหมือนไม่เคยปรึกษากันมาก่อนผลัดกันเข้ามาชกอวิ๋นเฉียวคนละหมัด แล้วก็หลบไปทันที อวิ๋นเฉียวจัดการกับอีกคนแต่ก็พลาดกับอีกคน จนเขาหมดเรี่ยวหมดแรง ทำได้เพียงมองคนพวกนั้นด้วยสายตาดุร้าย“อวิ๋นตั่ว หนีไป!” เขาสั่งอวิ๋นตั่ว“แต่ว่าพี่……”“อย่าเพิ่งสนใจพี่ เธอออกไปก่อนค่อยว่ากัน”อวิ๋นตั่วกอดความหวังสุดท้ายเอาไว้ พอออกไปแล้วก็สามารถแจ้งตำรวจได้ เธอวิ่งไปทางประตู แต่ก็ถูกจับไว้อย่างรวดเร็ว เธอหยิบเครื่องลายครามขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วทุบใส่หัวคนๆ นั้น เขาจึงล้มลงบนพื้น เลือดออกเต็มหัวอวิ๋นตั่วตกใจจนต้องร้องออกมา เธอนึกว่าเขาตายแล้ว จังหวะที่กำลังจะหนีไปเท้าข้างหนึ่งก็ถูกคนจับเอาไว้ เธอล้มลงบนพื้น หันไปก็เห็นใบหน้าที่มีเลือดไหล กำลังยิ้มให้เธออย่างดุร้าย“ยังคิดจะหนีอีกเหรอ?” ชายคนนั้นขยับเข้ามาใกล้เธอ พร้อมกับเลือดสดที่ไหลหยดลงมาอวิ๋นตั่วรู้สึกชาไปทั้งตัว อยากจะคว้าสิ่งของสักอย่างเพื่อป้องกันตัว แต่ก็คว้าได้เพียงกระเป๋าหนังใบเดียวอวิ๋นตั่วใช้กระเป๋าหนังตีเขา แต่เหมือนจะแค่ทำให้เขารู้สึกคันๆ เท่านั้นอวิ๋นตั่วตีจนหมดแรง แต่กลับแน่วแน่ไม่หวั่นไหว เธอปล่อยมือออก กระเป๋าหนังแขวนอยู่บนคอเขาพอดี อวิ๋นเฉียวก็พุ่งเข้ามา ดึงกระเป๋าหนั
