งจากทางด้านหลังทันทีอวิ๋นตั่วเห็นสีหน้าชายคนนั้นเปลี่ยนจากแดงกลายเป็นม่วง เช่นนั้นก็รีบตะโกนบอกพี่ชาย “พี่คะ หยุดก่อนเถอะ เขาจะตายแล้วนะ!”พอคนอื่นได้ยินเสียงอวิ๋นตั่วตะโกน พวกเขาก็โผเข้ามาหาอวิ๋นเฉียวพร้อมกัน อวิ๋นเฉียวพลิกตัว ตอนที่ลุกยืนขึ้นได้นั้นเขาก็เห็นมืดปอกผลไม้บนโต๊ะนํ้าชา จึงคว้ามีดนั้นมาไว้ในมือ แล้วขู่ว่า “พวกแกอย่าเข้ามานะ ใครเข้ามา ฉันจะฆ่าให้หมด!”คนที่เพิ่งถูกอวิ๋นเฉียวดึงคอหาที่ระบายความโกรธไม่ได้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าคุณชายที่เรี่ยวแรงน้อยคนนี้จะกล้าฆ่าคนจริงๆ เขาแสยะยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาอวิ๋นเฉียวอวิ๋นเฉียวกำลังมือสั่น ขณะที่ชูมีดขึ้นนั้นปากก็พึมพำไม่หยุด “อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามานะ!”เขากำลังส่งเสียง แต่ชายคนนั้นไม่ฟัง เดินมาอยู่ตรงหน้าเขา ทำท่ายั่วยุเล็กน้อย “คุณกล้าฆ่าคนเหรอ?”สี่คนอยู่ข้างหลังกำลังหัวเราะเยาะ หนึ่งในนั้นจับสองมือของอวิ๋นตั่วเอาไว้ กำลังจะกดเธอลงบนพื้น คนที่เป็นหัวหน้ากำลังใช้หัวคลอเคลียบนตัวอวิ๋นตั่ว ทำท่าทางเคลิบเคลิ้ม สมรู้ร่วมคิดกันทำชั่ว อวิ๋นตั่วกำลังดิ้นรนเอาตัวรอด แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอวิ๋นเฉียวระเบิดความโกรธ เหมือนเสียงแผดร้องสุดท้ายที่ชะตากรรมมอบให้ ใช้มีดแทงคนที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นเลือดสดๆ ก็พุ่งออกมาจากตัวชายคนนั้นเหมือนนํ้าพุ กระเด็นใส่หน้าและเสื้อผ้าของอวิ๋นเฉียว“พี่!……” อวิ๋นตั่วร้องเสียงดังคนสองคนที่กดตัวอวิ๋นตั่วเอาไว้งงงัน พวกเขาน
