อวิ๋นตั่วตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงกระแทกประตู เธอจึงรีบหันไปปลุกอวิ๋นเฉียว “พี่ พี่คะ!”อวิ๋นเฉียวสะดุ้งตื่น หันไปมองประตู จับมือน้องสาวไว้แน่น ทั้งสองมองไปรอบๆ ก็เห็นไม้กอล์ฟของผู้เป็นพ่อ พวกเขาถึงได้หยิบมาคนละไม้แล้วเดินไปที่ประตูอวิ๋นตั่วตามอยู่ด้านหลังของอวิ๋นเฉียว สองมือจับไม้กอล์ฟไว้แน่น บอกตัวเองว่าถ้าคนพวกนั้นบุกเข้ามา เธอต้องฟาดไปที่หัวทันทีเสียงกระแทกประตูหยุดไป ได้ยินเสียงคนคุยกันมาจากข้างหน้า “ช่างเถอะ สองพี่น้องนั่นจะโง่ถึงขนาดเปิดประตูนอนเหรอ?”“เฮ้อ อยู่นี่คืนหนึ่งเสียเวลาชะมัด เด็กนั่นหน้าตาดีจริงๆ”อวิ๋นตั่วตัวสั่นขึ้นมาทันที เธอจับชายเสื้อของอวิ๋นเฉียวไว้ ส่วนอวิ๋นเฉียวเองก็จับมือน้องสาว ถอยกลับไปที่โซฟาอย่างเงียบๆ“พรุ่งนี้เธอออกไปแล้วก็อยู่กับแม่ที่โรงพยาบาล ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกแล้ว”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “แล้วพี่ล่ะคะ?”“พี่เป็นผู้ชาย พวกมันจะทำอะไรพี่ได้?”“เราแจ้งตำรวจกันดีไหม?”“ตำรวจจัดการเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอก พ่อติดหนี้พวกเขา ไม่มีกฎหมายข้อไหนบอกว่าห้ามทวงหนี้”อวิ๋นตั่วขดตัวอยู่ที่โซฟา กอดเข่าทั้งสองข้างไว้แน่น สายตาจับจ้องที่ประตู ไม่กล้าที่จะนอนหลับอีกแล้ววันต่อมา สองพี่น้องเข้าไปในห้องของชูยินเพื่อเก็บเสื้อพาและของใช้ โดยที่มีผู้ชายหนึ่งคนเดินตามไปด้วย พอเข้าไปในห้องอวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวก็จะปิดประตู แต่ก็ถูกอีกฝ่ายขวางไว้ “ทำไม มีของอะไรที่ให้เราเห็นไม่
