ได้หรือไง?”“นี่เป็นห้องของเรา ถ้าพวกคุณบุกรุกเข้ามาโดยพลการ เราจะแจ้งตำรวจ!”“แจ้งเลย เชิญแจ้งเลย!”“ช่างเถอะ” อวิ๋นเฉียวห้ามอวิ๋นตั่วไว้ “อย่าไปอะไรกับพวกเขามากเลยเรามาเก็บของดีกว่า”สองพี่น้องเก็บของเสร็จก็เดินไปที่ประตูใหญ่ แต่ก็ถูกคนเข้ามาขวางไว้“พวกเธอจะไปไหน?”“พ่อของเราเข้าโรงพยาบาล ฉันต้องเอาของไปให้” อวิ๋นตั่วว่า“ของอะไร?” คนคนนั้นจะแย่งกระเป๋าเดินทางในมือของอวิ๋นตั่ว เธอไม่ยอมปล่อย แต่ทว่าสุดท้ายก็ถูกแย่งไปอยู่ดี ของในกระเป๋าถูกเทลงบนพื้นคนพวกนั้นเข้ามาล้อมรอบ แล้วใช้เท้าเตะออกดูทีละชิ้น “ของพวกนี้เป็นของดีทั้งนั้น สมแล้วที่เป็นคนรวย! ใช้ของดีขนาดนี้แต่ไม่คืนเงินเรา ไม่รู้สึกอะไรในใจบ้างเลยเหรือไง?”“ถ้าอยากให้เราคืนเงินก็ต้องปล่อยเราออกไปรวบรวมเงิน ถ้าขังเราไว้ในบ้านแบบนี้ เงินมันคงไม่ตกลงมาจากฟ้าหรอกนะ” อวิ๋นตั่วตอบ“เด็กน้อย ฝีปากกล้าเหลือเกินนะ!” คนเป็นหัวหน้าเดินเข้ามา ล็อคคางของอวิ๋นตั่วไว้ แล้วจู่ๆ ก็จูบลงมาบนใบหน้าของเธอ จากนั้นก็หัวเราะลั่น“คุณหนูลูกคนรวยนี่แตกต่างจริงๆ นุ่มนิ่มไปหมด”อวิ๋นตั่วเช็ดแก้มตัวเองด้วยความขยะแขยง ก่อนที่จะเก็บของขึ้นมาจากพื้น ยัดใส่กระเป๋าเตรียมจะออกไป แต่ก็ถูกผู้ชายสองคนเข้ามายืนขวางประตู“จะไปส่งของก็ได้ แต่ให้พี่ชายเธอไป เธอต้องอยู่ที่นี่” คนเป็นลูกพี่ว่าอวิ๋นตั่วก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ อวิ๋นเฉียวดึงน้องสาวไว้ให้เธอไปหลบอยู่ข้างหลังอย่างต้อง
