อวิ๋นตั่วทุบกระปุกออมสินของเธอ แบ่งเงินในนั้นออกเป็นสี่ส่วน แล้วเรียกแม่บ้านหลิวกับคนสวนเข้ามาในห้องหนังสือแม่บ้านหลิวมองเงินยับยู่ยี่ที่อยู่บนโต๊ะก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างเธอมองอวิ๋นเฉียว แล้วก็มองอวิ๋นตั่ว “พวกหนูจะไล่เราไปเหรอ?”“ไม่ได้ไล่นะคะ แต่ลุงกับป้าก็เห็นสถานการณ์ที่บ้านตอนนี้แล้วนี่ ลุงกับป้าอายุมากแล้ว ถ้าปะทะกับพวกเขาขึ้นมา คนที่เสียเปรียบก็คือเรานะคะ”“ก็เพราะแบบนี้แหละพวกเราถึงไปไม่ได้ ถึงพวกเราจะแก่ ไม่มีประโยชน์แล้ว แต่ถ้าทุกคนร่วมแรงกัน พอพวกเขาเห็นว่าที่นี่มีคนอยู่เยอะก็จะไม่กล้ามาก่อความวุ่นวาย ถ้าพวกเราไปแล้วก็เหลือแค่พวกหนูสองพี่น้อง ถ้าทะเลาะกันขึ้นมาก็จะไม่มีผู้ช่วยแม้แต่คนเดียวนะคะ” แม่บ้านหลิวพูดขึ้นอวิ๋นตั่วจับมือของแม่บ้านหลิว แล้วยิ้มออกมาบางๆ “ป้าวางใจเถอะค่ะเราไม่ทะเลาะกับพวกเขาหรอก พวกเขาต้องการแค่เงิน พอพวกเรารวบรวมเงินได้ครบแล้วเอาไปให้พวกเขา พวกเขาก็จะไปเองค่ะ”“อวิ๋นตั่ว หนูสับสนแล้ว พวกนั้นเป็นเจ้าหนี้นอกระบบนะ เจ้าหนี้นอกระบบก็คือหวงซื่อเริ่น*ดีๆ นี่เอง จะมาฟังเหตุผลของพวกหนูได้ยังไง? ถ้าพวกเราอยู่ที่นี่พวกเขาไม่กล้าทำอะไรเราหรอก ถ้าพวกเขากล้าลงมือ พวกเราก็จะแจ้งตำรวจ!” คนสวนพูดอวิ๋นตั่วนำเงินส่วนหนึ่งในนั้นยัดใส่มือลุงคนสวน “ลุงหูเอารถไปขายแล้วพอพวกเขาได้เงินแล้วเดี๋ยวก็ไปเองค่ะ ทุกคนทำงานที่บ้านเรามาหลายปีขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลที่ต้องให้พวกคุณมา
