ลำบากด้วย ถ้าเกิดเหตุร้ายที่ไม่คาดคิดขึ้นเราจะบอกคนในครอบครัวพวกคุณว่ายังไงล่ะคะ? ทุกคนออกมาหาเงินประทังชีวิต เราให้เงินเดือนพวกคุณ พวกคุณทำเรื่องต่างๆ ที่อยู่ในหน้าที่เสร็จก็สิ้นสุดความรับผิดชอบแล้วไม่ต้องเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยวเพราะคำว่าจงรักภักดีหรอกค่ะ”แม่บ้านหลิวมองอวิ๋นตั่ว และเอาแต่ปาดนํ้าตา เธอนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าชั่วข้ามคืนเดียวอวิ๋นตั่วเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เหมือนโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทันที“ป้ารู้ว่าหนูกังวลอะไร พวกเราไม่ปะทะกับพวกเขาหรอก ก็แค่ทำเหมือนไม่มีพวกเขาอยู่ ไม่ได้เหรอ?”“ใช่แล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะก่อเรื่องอะไร ป้าไม่พูดไม่บ่นก็พอแล้ว” ป้าหวงพูดเสริมขึ้นอวิ๋นเฉียวนำเงินนั้นแบ่งให้แม่บ้านหลิวกับป้าหวง “ป้าอย่าทำแบบนี้เลยครับ ทำเหมือนจะจากกันชั่วชีวิตอย่างนั้นแหละ ก็แค่เจ้าหนี้นอกระบบไม่กี่คนมาทวงหนี้ ประเทศเรามีระบบกฎหมายนะ พวกเขาไม่ทำอะไรเราหรอก ถ้าลงมือขึ้นมาจริงๆ ผมกับอวิ๋นตั่วเคยฝึกเทควันโดมา ไม่เสียเปรียบพวกมันหรอกพวกคุณอยู่ที่นี่ พวกเรายังต้องกังวลกับพวกคุณอีก กลับทำอะไรได้ไม่เต็มที่เสียด้วยซํ้า บอกให้ไปก็ไปเถอะครับ! ไม่แน่นะ พอผ่านไปไม่กี่วัน คุณพ่อฟื้นขึ้นมาแก้ไขปัญหาทุกอย่างหมดแล้ว พวกเราค่อยรับพวกคุณกลับมาก็ได้นี่”อวิ๋นตั่วพยักหน้าเช่นกัน “ตอนนี้เป็นแค่แผนการเฉพาะหน้าค่ะ”แม่บ้านหลิวกับคุณหวงไม่พูดอะไร เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว“พอแล้วค่ะ อย่าร้องไห้เลยนะ” อวิ๋นตั่ว
