เช็ดนํ้าตาให้พวกเธอ “ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกค่ะ”“น่าเสียดายที่พวกหนูสองคนไม่มีใครให้ปรึกษาเลยสักคน ถ้าอาจารย์หลิวอยู่ก็คงดี” แม่บ้านหลิวว่าอวิ๋นตั่วนิ่งไป พูดอะไรไม่ออกอวิ๋นเฉียวรู้สึกผิดในใจ ตอนนี้เขาสงสัยว่าการให้อวี่เจ๋อหนีไปเป็นความคิดที่แย่มาก แต่เรื่องก็ผ่านไปแล้ว เขาหมดหนทางแล้วหลังจากแม่บ้านหลิว ป้าหวงและคนสวนออกไปไม่นาน ลุงหูก็พาคนสองคนมาดูรถ พวกเขาตีราคาตํ่ามาก อวิ๋นเฉียวเจรจาอยู่ตั้งนานแต่ก็เพิ่มราคาไม่ได้ รถยนต์สองคัน อย่างไรเสียก็ขายได้ไม่ถึงหนึ่งล้านอวิ๋นเฉียววางเงินไว้ต่อหน้าคนพวกนั้น “แค่นี้น่ะเหรอ?” พวกเขาแสดงอาการเหยียดหยาม“คุณก็เห็นแล้วนี่ พวกเขายอมจ่ายแค่ในราคานี้!”“คุณรู้ไหมว่าพ่อคุณติดเงินพวกเราเท่าไร? เงินแค่นี้แม้แต่จำนวนเศษยังไม่พอเลย!” คนที่เป็นหัวหน้าโกรธมาก ยกแจกันดอกไม้บนโต๊ะขึ้นมาแล้วทุบจนแตกอวิ๋นตั่วกลัวจนตัวสั่น “พวกเรากำลังรวบรวมเงิน แต่ของในบ้านรวมกันแล้วก็มีแค่นี้ แถมการขายก็ต้องใช้เวลาด้วย”“เวลาเหรอ ได้! เราจะให้เวลาพวกคุณ สองวัน แค่สองวัน! เราจะอยู่เป็นเพื่อนพวกคุณ ดูว่าพวกคุณจะรวบรวมเงินยังไง!”
หวงซื่อเริ่น* เป็นบุคคลที่อยู่ในภาพยนตร์เรื่อง „ป๋ายเหมานวี่‟ (TheWhite haired Girl) เป็นคนที่เอารัดเอาเปรียบ โหดร้าย
