เมื่ออวิ๋นตั่วกับอวิ๋นเฉียวเข้าไปในห้องรับแขก พวกเขาก็เห็นชายฉกรรจ์หุ่นลํ่าสามคนนั่งอยู่บนโซฟา เท้าสองข้างพาดอยู่บนที่จับ แล้วยังมีอีกสองคนกำลังพลิกกล่องล้มตู้กำลังหาของอะไรบางอย่างหนึ่งในนั้นมองเห็นอวิ๋นตั่วก่อน ฝ่ายนั้นยิ้มกริ่มทำสายตาเจ้าชู้ แล้วตะโกนขึ้นว่า “ลูกพี่ ดูลูกสาวอวิ๋นอี้ฟานสิ เหมือนนางฟ้าจริงๆ ด้วย!”ทุกคนยืนขึ้น แล้วจ้องไปที่อวิ๋นตั่วอวิ๋นเฉียวกันน้องสาวไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ “พวกคุณเป็นใคร มาบ้านผมทำไม?”“ท่าทางพวกคุณจะไม่รู้อะไรเลยสินะ?” ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าลูกพี่เดินเข้ามา “พวกคุณต้องใช้หนี้พ่อของคุณติดหนี้บริษัทพวกเรา บอกว่าจะคืนภายในหนึ่งสัปดาห์ แต่ตอนนี้มันผ่านไปกี่สัปดาห์แล้วยังไม่คืนอีก พวกเราเลยอยากมาเยี่ยมบ้านสักหน่อย ดูสิว่าพวกคุณจะช่วยพ่อคืนเงินก้อนนี้ได้หรือเปล่า ไม่เคยได้ยินเหรอว่าพ่อติดหนี้ ลูกต้องชดใช้!”เขาพูดเน้นสี่คำหลัง พูดไปด้วย และทำตาเยิ้มจ้องมองอวิ๋นตั่วไปด้วย“คืนเงินที่ติดหนี้ เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่พวกเราไม่รู้จริงๆว่าคุณพ่อติดเงินพวกคุณ อาศัยแค่คำพูดไม่กี่คำของพวกคุณ พวกเราจะแน่ใจได้ยังไง ต้องมีหลักฐานมายืนยันไม่ใช่เหรอ?”คนเป็นหัวหน้าหัวเราะ ก่อนที่จะหันไปพูดกับกลุ่มลูกน้อง “มีแต่คนบอกว่าลูกชายอวิ๋นอี้ฟานขี้เมาหยำเป ฉันว่าข่าวลือผิดแล้วล่ะ ออกจะฉลาดเฉียบแหลมขนาดนี้!”พวกลูกน้องที่อยู่ข้างหลังพากันหัวเราะขึ้นเกรียวกราว หนึ่งในนั้
