อวี่เจ๋อถูกพามาส่งที่สนามบิน ในหัวของเขายังสับสนวุ่นวาย หากไปทั้งแบบนี้ เขาจะอธิบายกับอวิ๋นตั่วว่ายังไง?“อวิ๋นเฉียว บางทีฉันอาจจะคุยกับพ่อของนายได้ บางทีอาจจะหาทางอื่นได้นะ” เขารู้สึกลางๆ ว่าการไปทั้งแบบนี้ปัญหาจะยิ่งมากขึ้น จะไปทั้งที่เรื่องราวยังไม่ชัดเจนได้ยังไง? แต่ก็นั่นแหละ จะทำให้ชัดเจนได้ยังไง เขาเองก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ การหลบไปชั่วคราว ไม่เผชิญหน้าตรงๆ ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด“ตอนนี้พ่อของฉันฝังใจไปแล้วว่าปัญหานี้มันแก้ไม่ได้ แค่นายไม่ปรากฏตัว ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องใจเย็นลง และหาทางอื่นได้ อ่อ จริงสิ เอาโทรศัพท์นายมาให้ฉัน”“จะเอาไปทำไม?”“ฉันกลัวนายจะทนไม่ไหวแล้วโทรหาอวิ๋นตั่ว ถ้าเธอร้องไห้ นายคงต้องยอมทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมาแน่ๆ”“ฉันรับปากว่าในหนึ่งสัปดาห์นี้จะไม่โทรหาเธอ” อวี่เจ๋อมองคนตรงหน้าด้วยแววตาแน่วแน่ “หนึ่งสัปดาห์”“ยังไงก็เอามาให้ฉันดีกว่า”ในความคิดของอวิ๋นเฉียว เขาคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด เป็นการดึงฟืนออกจากใต้หม้อ*[1] อวี่เจ๋อเท่ากับเป็นฟืนที่อยู่ใต้หม้อไม่ใช่เหรอ? เขาต้องแน่ใจว่าฝืนอย่างอวี่เจ๋อออกไปจากบ้านของเขาแล้ว ยิ่งไกลยิ่งดี ยิ่งนานยิ่งดี!เขาฉวยโอกาสแย่งโทรศัพท์มาตอนที่อวี่เจ๋อไม่ทันระวังตัว “แบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว”อวี่เจ๋อยังคงกระวนกระวาย “แต่อวิ๋นตั่วจะทำยังไงล่ะ? ให้ฉันโทรหาเธออธิบายกับเธอก่อน ฉันต้องมีคำอธิบายให้เธอ”อวิ๋นเฉียวยิ้มเจื่
