าทางอวิ๋นเฉียวแปลกไป ไม่เหมือนกับเตรียมให้ตนไปเที่ยว แต่เหมือนให้เขาหนีเอาชีวิตรอด“อวิ๋นเฉียว นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”“หยิบกระเป๋าเดินทางกับเอกสารสำคัญแล้วรีบหนีไปเถอะ! วันนี้นายไปเข้าพิธีหมั้นไม่ได้แล้ว!” อวิ๋นเฉียวพูดอวี่เจ๋ออยากหัวเราะ แต่หัวเราะไม่ออก “อวิ๋นเฉียว นี่มันไม่ตลกเลยนะฉันเป็นว่าที่เจ้าบ่าว แต่นายไม่ให้ฉันไปงานหมั้นเนี่ยนะ?”“ฉันไม่ได้ล้อนายเล่น ฉันคิดมาทั้งคืน นี่เป็นวิธีเดียวขอแค่นายไม่ปรากฏตัวก็จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ครอบครัวของเราก็จะสงบสุข!” อวิ๋นเฉียวพูด“นายกำลังพูดอะไรกันแน่?” อวี่เจ๋อวางเอกสารสำคัญกับกระเป๋าเดินทางลง “นายเป็นอะไรกันแน่?”อวิ๋นเฉียวเตะกระเป๋าเดินทางของอวี่เจ๋ออย่างกระหืดหระหอบ “เป็นอะไรน่ะเหรอ! ทำไมฉันแม่งต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้ด้วยวะ? นายเชื่อฉันสักครั้งก็พอ ไม่ต้องหมั้นแล้ว ออกไปจากที่นี่ซะ ถือว่าฉันขอร้องล่ะ ตกลงไหม?”“นายก็ต้องบอกเหตุผลฉันมาสักข้อสิ?”
