ังขึ้นเช่นกัน โทรมาถามว่าจะให้ไปรับพวกเขาไหมอวี่ซีวางโทรศัพท์ แล้วบอกว่า “พี่เจียงหนานบอกว่าจะไปรับให้ค่ะ ให้พวกเราไปโรงแรมได้เลย”“เฉินอวี้โทรมาแล้ว เขาจะไปรับลั่วเสวี่ยกับฉงหรง ชีซิงกับเจียงหนานพวกเราไปโรงแรมกันเอง” อวี่เจ๋อพูดอวี่ซีมองดูนาฬิกาข้อมือ “เวลาก็ไม่คอยท่าแล้ว ถ้างั้นพวกเราไปกันเถอะค่ะ”ทั้งสี่คนพูดไปด้วยและเปิดประตูไปด้วย คลื่นความร้อนข้างนอกโถมเข้ามาหลิวห้าวตงก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัว “ยังบอกอีกเหรอว่าวันนี้ไม่ร้อนอุณหภูมิเท่านี้ อย่างน้อยก็ยี่สิบแปดองศา!”“ทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวเข้าในรถก็หายแล้ว” อวี่ซีปลอบใจฟางผิงหันหน้ามาถามตลอดทาง “อวี่ซีลูก ช่วยแม่คิดหน่อยว่าตกหล่นอะไรไปหรือเปล่า?”“แม่แค่เอาตัวเองไปก็พอแล้วค่ะ อ้อ เดี๋ยวนะ เอาซองอั่งเป่ามาหรือยังคะ?” อวี่ซีพูดพอฟางผิงถูกเตือน ก็รีบรูดซิปกระเป๋าถือตัวเอง จากนั้นก็ถอนหายใจ“เอามาๆ”“งั้นก็ไม่ต้องกังวลแล้วล่ะค่ะ” อวี่ซีพูดพอขึ้นรถ อวี่ซีก็ช่วยแม่จัดกระโปรงอีกครั้ง แล้วกำชับว่า “อย่าทำตัวงอหลังโค้งนะคะ ยืดอกเงยหน้า เผยสง่าราศีหน่อย อย่าให้ปณิธานของคนอื่นมาทำลายคงามน่าเกรงขามของตัวเอง เข้าใจไหมคะ?”ฟางผิงยืดอก แล้วถามอวี่ซี “แบบนี้ได้หรือยัง?”อวี่ซีพยักหน้า “ได้ค่ะ รักษาท่าทางแบบนี้ไว้ รู้ไหมคะ พอถึงโรงแรมแล้วอย่าหงอยนะ!”อวี่เจ๋อนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับแล้ว “ทั้งสองท่าน จะขึ้นรถได้หรือยังครับ?”อวี่ซีหัวเราะ พอขึ้นรถแล้วก็หัวเราะเย
