ี่สิบแปดล้าน”“แบบนี้พวกคุณก็ปล่อยเงินกู้ผิดกฎหมายแล้ว! ผมแจ้งความพวกคุณได้เลยนะ!” อวิ๋นอี้ฟานพูดชายหนุ่มที่นำหน้าหัวเราะลั่นออกมา “ผมเป็นตัวแทนทวงหนี้มาหลายปีขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นคนอย่างคุณที่ติดหนี้แล้วไม่คืน แถมยังพูดเรื่องเหตุผลได้เต็มปากเต็มคำเป็นครั้งแรก ถ้าคุณรู้สึกว่าแจ้งความแล้วจะชนะล่ะก็เชิญเลยจะได้คุยกับศาลกับสื่อมวลชนว่าทำไมคุณต้องกู้เงินก้อนนี้ แล้วทำไมถึงตอนนี้แล้วยังไม่คืน? ให้ทุกคนตรวจสอบไปด้วยกัน เขตจินหูของคุณ คอนกรีตเสริมเหล็กได้มาตรฐานหรือไม่ได้มาตรฐานกันแน่!”นี่คือคำขู่ พวกเขารู้ว่าสิ่วสำคัญของอี้ฟานคืออะไร“ได้! สี่สิบแปดล้านก็สี่สิบแปดล้าน อีกสามวันผมคืนแน่” อวิ๋นอี้ฟานประนีประนอมอย่างที่คิดไว้“คุณนี่ไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ ครั้งก่อนที่พวกเราให้เวลาคุณสองวันก็ถือว่ามีนํ้าใจสุดๆ แล้ว ตอนนี้จะขออีกสามวัน มีเนื้อเพลงไหนร้องแบบนั้นบ้างครับ?” ชายหนุ่มคนเดิมพูดตอบเขามองที่ลูกน้องสองคนของเขา สองคนนั้นก็ร้องเพลงออกมาอย่างคล่องปาก “ซ้ายสามปี ขวาสามปี รอไปรอมาก็รอแล้วแปดปี!”สีหน้าที่อวิ๋นอี้ฟานมองพวกเขาดูอยากจะระเบิดอารมณ์โกรธจริงๆ แต่พอนึกถึงคนที่หนุนหลังพวกเขา ก็ทำได้แค่อดทนไว้ พูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน“ตอนนี้ผมหาเงินมากขนาดนั้นไม่ได้หรอก ต่อให้พวกคุณฆ่าผมตายผมก็หามาไม่ได้ พวกคุณมาเก็บหนี้ ไม่ได้มาเก็บชีวิต ถูกไหมครับ? ให้เวลาผมสามวัน ผมรับประกันว่าจะหามาคืน”“ตอนนี้ประธานอว
