บมือบอกว่าโอเค“พี่ว่าสวยหรือเปล่าคะ?” อวิ๋นตั่วถามอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อกำลังจะบอกว่าเหมือนเซียนดอกเหมย ชูยินก็พูดขึ้นว่า “ลูกถามพี่เขาแบบนี้ พี่เขาจะตอบยังไงได้ล่ะ? ก็ได้แต่บอกว่าสวยอยู่แล้ว”อวิ๋นตั่วยิ้มอย่างเขินอาย หยิบชุดสีขาวไปลองพอออกมาอีกครั้ง จากเซียนดอกเหมยก็กลายเป็นหงส์สีขาว ชุดกระโปรงเดรสเข้ารูปสีขาวช่วยขับให้รูปร่างของเธอดูเล็กลงมาก บริสุทธิ์ร่าเริงสดใสจู่ๆ อวี่เจ๋อก็นึกถึงคำพูดของอวิ๋นอี้ฟานขึ้นมา “ลูกสาวของผมสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้”ชูยินไปลองชุด อวิ๋นตั่วจึงนั่งข้างอวี่เจ๋อ “ทำไมพี่ไม่พูดอะไรเลยล่ะคะ ไม่สวยเหรอ?”“ไม่ใช่” เขาปัดเส้นผมที่ตกลงมาบนหน้าผากของเธอเหน็บไปที่หลังหู“พี่คิดว่าพี่จะขยันทำงาน ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้เธอใส่”“หนูไม่อยากได้ซะหน่อย!”“ทำไมล่ะ?”“หนูว่าหนูโตมาหน้าตาดี ใส่อะไรก็สวยค่ะ! ” พูดจบ เธอก็ยิ้มอย่างอายๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขา
