มเนี่ย พุงพ่อใหญ่เห็นชัดๆเลย”“ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือนเลย ก็ว่าพ่อแบบนี้แล้วเหรอ?”“ถ้าพ่อยุ่งอยู่ งั้นหนูก็วางสายแล้วค่ะ!” อวิ๋นตั่วตัดบทวางสาย “บ๊ายบายค่ะพ่อ”อวิ๋นอี้ฟานวางสาย เมื่อนึกถึงงานหมั้นที่กำลังจะมาถึง หลายวันก่อนเขายังโอ้อวดความรํ่ารวยต่อหน้าอวี่เจ๋ออยู่เลย หากให้เขารู้สถานการณ์ของตัวเขาเองในตอนนี้ เจ้าเด็กหนุ่มนั้นต้องหัวเราะเยาะเขาแน่ ไม่ได้ เขาจะปล่อยให้เจ้าเด็กนั่นได้โอกาสหัวเราะเยาะเขาไม่ได้อวี่เจ๋อกำลังขับรถ อวิ๋นตั่วจับมือแม่นั่งอยู่ที่เบาะหลัง หัวพิงซบบ่าของคนเป็นแม่ ช่วงเวลานี้ในใจของเธอเต็มไปด้วยความปีติยินดี“พ่อของลูกไม่มาเหรอ?” ชูยินถามเธอ“พ่อบอกว่าพ่อยังติดงานค่ะ”“ไม่มาก็ช่างเถอะ เราไปเอาชุดมาให้ ถ้าไม่พอดีตัว ค่อยบอกให้พวกเขามาเปลี่ยน”ถึงร้านชุดพิธีการแล้ว พนักงานรอต้อนรับพวกเขาอยู่นานแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาลงมาจากรถใบหน้าก็ฉายแววยิ้มแย้มแจ่มใสต้อนรับพวกเขาสามคนเข้าไปห้องรับรองแขกวีไอพี ชุดที่อวิ๋นตั่วจองคือชุดราตรีสีชมพูกับสีขาว เธอรูปร่างเล็ก เมื่อได้ลองชุดราตรียาวสองสามชุดก็ยิ่งขับให้เธอดูตัวเล็กลงไปอีกชูยินเห็นแล้วพูดตรงๆ ออกมาว่าน่าสงสาร เหมือนลูกสาวที่ขโมยกระโปรงแม่มาใส่ ดังนั้นที่เลือกครั้งนี้คือราตรีกระโปรงสั้นชุดที่อวิ๋นตั่วลองก่อนก็คือชุดกระโปรงสีชมพู ลูกไม้ประดับมุขสองด้านได้กลิ่นไอสไตล์อาหรับ เธอใส่แล้วดูน่ารักสดใส ไม่ได้ดูสง่างามน้อยลงไปเลยชูอินปร
