“อวิ๋นตั่ว ทำไมลูกไม่บอกพ่อให้เร็วกว่านี้? พวกบ้านหลิวมีสิทธิอะไรมากีดกันลูก? ลูกสาวพ่อราวกับกิ่งทองใบหยกก็ไม่ปาน ไปเป็นสะใภ้บ้านเขาพวกเขายังพูดไม่ดีไม่เอาใจใส่ดีๆ กลับยังไม่เห็นด้วยอีก?”“พ่อคะ!” อวิ๋นตั่วร้องขึ้น “ดูสิ นี่แหละเหตุผลที่หนูไม่ยอมบอกพ่อ พ่อชอบทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่โต สุดท้ายก็เรื่องก็ไม่จบ นี่เป็นเรื่องระหว่างหนูกับอวี่เจ๋อนะคะ พ่อดูสิ งานหมั้นครั้งนี้ไม่ใช่ว่าพวกเขาเห็นด้วยแล้วหรือไงคะ?”อวิ๋นอี้ฟานหยิกแก้มสีชมพูเนียนนุ่มของลูกสาวเบาๆ “พ่อรู้ว่าลูกทำได้พ่อได้แต่ก่อปัญหาเพิ่มให้ลูก งั้นก็ได้ พ่อกลับบริษัทล่ะ ไปหาเงินให้เจ้าหญิงเรื่องงานหมั้น พ่อไม่ยุ่งแล้ว โอเคไหม?”“ขอบคุณค่ะพ่อ!”อวิ๋นอี้ฟานถอนหายใจ “ลูกบ้านอื่นพอได้ยินว่าพ่อจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้ต่างก็ขอบคุณ ลูกสาวฉันกลับขอบคุณที่ฉันไม่มาช่วยจัดการให้!”อวิ๋นอี้ฟานมาถึงที่ออฟฟิส คิดๆ ดูแล้วก็ยังรู้สึกโกรธอยู่บ้าง ไม่คาดคิดเลยว่าพวกเขาจะไม่ชื่นชอบลูกสาวของเขา หรือว่าที่การที่เขามีเงินรํ่ารวยนี่เป็นความผิดของเขา? ใครๆ ก็บอกว่าคนมีเงินคือผู้มีอำนาจ เขาต่างหากล่ะจะหาลูกเขยสักคน ตนเองยิ่งต้องคอยช่วยลูกสาวระวังเสียงคนเคาะประตูดังขึ้น คนที่เดินเข้ามาคืออวิ๋นเฉียว เจ้าลูกคนนี้เข้ามาบริษัทเขาก็มักจะมีเรื่องมาให้เสมอ คงไม่มีเงินใช้แล้วแน่ๆ เมื่อเห็นอวิ๋นเฉียวเขาก็อดที่จะผิดหวังไม่ได้ ถ้าอวิ๋นเฉียวได้สักครึ่งหน
