่อนู้น หลังจากเขารับสืบทอดมรดกของพ่อแล้ว จะทำให้ธุรกิจของพ่อเจริญเติบโตรุ่งเรืองได้แน่” อวิ๋นเฉียวตอบ“แต่ที่สำคัญคือเขาไม่ยินยอมนี่สิ!”“จริงเหรอครับ พ่อเคยไปคุยกับเขาแล้วเหรอ?”“พ่อไปหาเขาเพิ่งกลับมา” อวิ๋นอี้ฟานขมวดคิ้ว “หลิวอวี่เจ๋อไม่รู้จักเห็นค่าเลยจริงๆ พ่อยกลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนให้และยกสิ่งที่สร้างมากับมือทั้งหมดให้เขา พวกเขาก็ยังไม่พอใจ”“จริงเหรอครับ?” อวิ๋นเฉียวกลับลงมานั่งอีกครั้ง “พ่อพูดว่ายังไง เขาบอกไม่ยินดี ไม่ต้องการมรดกมากมาย หรือว่าไม่ต้องการน้อง?”“น้องสาวของลูกน่ะเขาต้องการอยู่แล้ว แต่ไม่ต้องการมรดกของพ่อ”อวิ๋นอี้ฟานคิดแล้วก็โมโห “ดูถูกธุรกิจของพ่อ คิดว่าตนเองมีความสามารถโดดเด่นในเมืองก็เจ๋งแล้ว ต่อให้เจ๋งกว่านี้ ในปีสองปีจะได้ค่าตอบแทนผลกำไรไหม?”“พ่อพูดกับเขาว่ายังไง?”อวิ๋นอี้ฟานเอาคำพูดที่เขาพูดกับอวี่เจ๋อที่หอพักเล่าให้ลูกชายฟังอย่างเข้าใจง่ายๆ รอบหนึ่ง อวิ๋นเฉียวพอฟังก็หัวเราะ “พ่อนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ คิดไว้รอบคอบทุกอย่างเลย ทำไมพ่อไม่ให้เขาแต่งเข้าบ้านเสียเลยล่ะ ให้เขามาเป็นเขยในบ้านเลย?”—————————————————–
